Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Floor Faber #57: ‘Hoe groot is de kans dat ik in deze relatie de moederrol krijg in plaats van de rol van minnares?’

Floor Faber #57: ‘Hoe groot is de kans dat ik in deze relatie de moederrol krijg in plaats van de rol van minnares?’

Floor Faber #57: ‘Hoe groot is de kans dat ik in deze relatie de moederrol krijg in plaats van de rol van minnares?’

Gisteren toen we in Reffen burritos zaten te eten, vroeg ik Kevin waarom hij niet kon pinnen. Daarop mompelde hij iets over een limiet en begon onmiddellijk over iets anders. ‘Deze økologiske flask kippe smäkt best goe? Du?’ De hele week praatten we namelijk nep-Deens met elkaar. Maar ik liet me niet afleiden en boorde als een tandarts naar antwoorden.

Woensdag

‘Wat maakt jou dat nou uit?’ zei hij, maar dat was een stomme vraag omdat ik net het eten had betaald en we nog drie dagen vakantie hadden te gaan. Na lang zeuren kreeg ik eruit dat hij in feite altijd rood staat. Alleen als zijn salaris wordt gestort komt hij even in de plus. 

‘Hoe dan?’ 

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik geef mijn moeder elke maand geld. Ze zit in de ziektewet dus ze verdient een stuk minder dan eerst. Sindsdien betaal ik ook bijna altijd de boodschappen. Ik ga uit, en koop wel eens wat. De sportschool… Eigenlijk weet ik het niet zo goed.’

Elke maand gaat zijn salaris dus op aan ‘ik weet het niet zo goed.’ Ik was er stil van omdat ik zo totaal anders met geld bezig ben. Ik weet precies wat waar naartoe gaat. Ik spaar om mijn huis te verduurzamen en wil geld achter de hand houden als de wasmachine of mijn laptop het bijvoorbeeld begeeft. 

‘Dus de rest van de vakantie kun je niet betalen.’        

Geschrokken keek hij me aan. ‘Natuurlijk wel, maar het is wel fijn als je het kan voorschieten. Dan betaal ik je terug zodra mijn salaris is gestort.’ 

En dan sta je meteen weer rood, dacht ik. Even later fietsten we terug naar de Airbnb, een tocht van minstens drie kwartier. Ik had geen zin om met hem te kletsen en dat vond ik best flauw van mezelf.   

Lees ook
Floor Faber #56: ‘Hoe zit dat nou met dat pinnen. Heb je geen geld meer of zo?’

Zaterdag 

Tijdens de vakantie heb ik vaak aan Fred gedacht. Toen ik hem naar het hondenpension bracht, zette hij zijn pootjes op mijn knie en keek hij me aan alsof hij wilde zeggen: ‘Neem me weer mee! Alsjeblieft! Ik wil hier écht niet blijven! ’ 

Ik hoop zo dat hij het de afgelopen week leuk heeft gehad, maar ik vermoed van niet. Fred griezelt van grote honden en wil het liefst bij mij zijn. Stipt om tien uur bel ik aan bij het pension en onmiddellijk beginnen er honden te blaffen. ‘Ik zal hem even halen,’ schreeuwt de eigenaar boven de herrie uit. 

Even later komt hij terug met Fred. Zodra hij me ziet rukt hij zich hysterisch jankend  los, hij springt tegen me op en probeert me in mijn gezicht te likken. Was iedereen maar zo blij om me te zien. Ik zet hem in de achterbak omdat hij anders bij me op schoot klimt en rijd naar huis. Daar snuffelt hij even rond, en vervolgens stort hij neer in zijn mand, kapot van alle stress van de afgelopen week.

Ik ben ook blij dat ik weer thuis ben. Ik gooi een wasje in de machine, blader door de post, haal wat dode blaadjes uit planten en probeer vooral niet te denken over vragen als: kan ik samenwonen met iemand die totaal niet met geld kan omgaan? Hoe groot is de kans dat ik in deze relatie de moederrol krijg in plaats van die van minnares? En: stel ik niet altijd veel te hoge eisen aan vriendjes?   

Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks op Flair.nl. Wil je een Flair editie (na)bestellen? Dat kan hier.

Beeld: Getty Images