Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Floor Faber #56: ‘Hoe zit dat nou met dat pinnen. Heb je geen geld meer of zo?’

Floor Faber #56: ‘Hoe zit dat nou met dat pinnen. Heb je geen geld meer of zo?’

Floor Faber #56: ‘Hoe zit dat nou met dat pinnen. Heb je geen geld meer of zo?’

De airbnb in Kopenhagen ziet eruit alsof de bewoners snel wat spulletjes bij elkaar hebben gegrist en toen hun huis hebben verlaten. Daardoor weet ik van alles van ze.

Zij lijkt op Audrey Hepburn en is ijdel: dat zie ik aan de foto’s, dieetboeken en potjes crème. Hij heeft vermoedelijk astma – inhalator in de koelkast –  en blowt af en toe. Achter in de tuin, verstopt tussen wat struiken trof Kevin een paar weedplanten aan.

Maandag

Waarschijnlijk hebben ze het geld hard nodig. De badkamer is gammel, het koffiezetapparaat is kapot (dus toch oploskoffie, bah), en de boel moet nodig geschilderd, maar wat is het een leuk huis. Of we logeren in Villa Kakelbont. Krakende houten vloeren, banken met schapenvachten erop, een giga eettafel, overal kandelaars. Aan het eind van de straat is een piepklein strandje waar we gaan zwemmen na een lange dag stad.

We zijn hier nu drie dagen en ik ben nog steeds verbaasd hoe blond, slank en goedgekleed de Kopenhagers zijn. In parken hollen jonger ouders achter wandelwagens aan. Alle vrouwen dragen langen jurken met Birckenstocks en zien eruit of ze naar een alternatieve bruiloft gaan. In de wijk waar wij zitten is het nog een tandje erger omdat het Amsterdam-Zuid van Kopenhagen blijkt te zijn. Ik ben gewoon blij als ik een bierbuik of rollator spot.

Kevin houdt van spontaan, en daarom stel ik ’s ochtends spontaan iets voor wat op mijn lijstje staat. Gisteren zijn we naar het Glyptoteket geweest, een museum met mummies, Griekse beelden en impressionisten en een prachtige palmtuin. Daarna hebben we gewinkeld.

Ik ben er nog steeds niet achter hoeveel de Deense Kroon nu eigenlijk waard is. Ik las ergens dat je elk bedrag door acht moet delen, maar dat vind ik te ingewikkeld. Volgens mij is alles gewoon duur. Daarom heb ik een truc ontwikkeld: ik zeg tegen mezelf dat ik mag kopen wat ik wil en pak iets dat me bevalt.

Vervolgens loop ik er in de winkel een poosje mee rond. Bij de kassa bekijk ik de jurk, de poster of schaaltje opnieuw. Gaat deze aanschaf me superblij maken? Is dit ding het waard dat ik van de winter misschien mijn gas- en lichtrekening niet meer kan betalen? Het antwoord is eigenlijk altijd nee, en dan leg ik het terug.

Kevin heeft wel van alles gekocht: mooie New Balance-sneakers, een trui van Han Kjøbenhavn, T-shirtjes van Filippa K.. Hij heeft natuurlijk ook bakken met geld omdat hij bij zijn moeder woont.        

Lees ook
Floor Faber #55: ‘We rennen naar beneden, gaan naakt in de tuin staan en zoenen elkaar hartstochtelijk’    

Dinsdag 

Elke reisgids raadt aan om Christiane te bekijken, een wijk met zelfgebouwde huizen en ateliers en waar je drugs kunt kopen. Met de fiets aan de hand lopen Kevin en ik erdoorheen, en we zien voornamelijk toeristen die groezelige drugsgebruikers aangapen. Daarna fietsen we door naar Reffen, een oud industrieterrein met fooddtrucks waar al het eten en drinken økologiske is. Dat kun je opeten in strandstoelen met uitzicht op het water.

Nadat we een rondje langs de trucks hebben gelopen en ik behoorlijk hangry ben, bestellen we bij een Mexicaan vegetarische burrito’s. Kevin pint het bedrag, maar het apparaat weigert. ‘Kun jij even betalen?’ zeg hij. Dat doe ik maar ik vind het wel raar. De afgelopen dagen deed zijn pas het nog prima. Wanneer we met de bordjes naar de strandstoelen lopen, zeg ik: ‘Hoe zit dat nou met dat pinnen. Heb je geen geld meer of zo?’

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Beeld: Getty Images