Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Floor Faber #47: ‘Wat ben jij een zeikwijf, moet je ongesteld worden of zo?’

Floor Faber #47: ‘Wat ben jij een zeikwijf, moet je ongesteld worden of zo?’

Floor Faber #47: ‘Wat ben jij een zeikwijf, moet je ongesteld worden of zo?’

Wat ben ik blij met mijn tuin! Vorig jaar was het nog een kale boel, maar inmiddels zijn de planten gegroeid en hopsen de hommels van bloem naar bloem. Liggend op mijn loungebank blader ik door een kookboek in de hoop een simpel gerecht te vinden waarmee ik indruk kan maken op mijn schoonmoeder. Kevin heeft haar hier te eten gevraagd omdat ze wil weten waar haar zoon alsmaar uithangt. Veel zin heb ik er niet in.

Vrijdag

Mijn buurmeisje steekt haar hoofd door de heg. ‘Hoi? Mag ik met je hond spelen?’

‘Ja hoor, als het van je moeder mag. Vraag je het even?’

Ik hoor wat stemmen, en dan loopt Mila via de schuur mijn tuin in. Fred vindt Mila de allerleukste persoon op aarde, op mij na natuurlijk. Ze sjorren aan een pluchen haas: zij aan de ene kant, Fred aan de andere kant. Na een poosje gaan ze allebei op hun rug in het gras liggen en kriebelt ze hem op zijn buik.

Norah steekt ook haar hoofd door de heg. ‘Mag ik erbij komen zitten?’

Dat vind ik natuurlijk alleen maar gezellig. Ik geef haar een glas witte wijn aan en vraag: ‘Wat zou jij voor je schoonmoeder koken?’

‘Vergif!’ Haar klaterende lach schalt door de tuin. ‘Man, wat was dat een verschrikkelijk mens. Ze haatte me, en ik haatte haar. Als we bij haar langsgingen, vroeg ze altijd of hij zijn ex nog had gezien. ‘Zo’n puur meisje,’ zei ze dan. Zodra we aankondigden dat we naar huis gingen, pakte ze de stofzuiger. Alsof ik vlooien of zo had.’

‘Nee!’ Ik barst in lachen uit.  

‘Wanneer ze bij ons kwam eten, nam ze maar een paar hapjes en zei ze dat koken niet echt mijn talent was. Op een gegeven moment bestelde ik maar gewoon wat, Indiaas of zo. Vond ze natuurlijk ook niks. Toen mijn ex en ik gingen scheiden, was ze volgens mij net zo blij als ik dat wij elkaar nooit meer hoefden te zien.’ Ze tikt op mijn kookboek. ‘Gewoon wat bestellen, meid. Is echt veel makkelijker.’

Lees ook
Floor Faber #46: ‘Hij pakt mijn hand vast en legt die op zijn stijve penis’

Zaterdag

Kevin vond bestellen een belachelijk idee. Hij zou het eten wel regelen en dus staan we nu in een tuincentrum op de afdeling barbecues. Ik vind het idioot om zo’n ding aan te schaffen; groente grillen gaat ook prima in een pan. Met een verliefde blik doet Kevin de klep van een green egg open en dicht terwijl ik het prijskaartje bekijk. ‘Raad eens hoe duur dit ding is?’

‘Driehonderd?’

‘Doe maar keer vijf. Volgens mij kunnen we beter zo’n wegwerpbarbecuetje kopen.’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Dat is toch niet duurzaam.’

‘Alsof vlees eten duurzaam is. Willen we het klimaat redden, dan moeten we nu allemaal veganistisch worden en stoppen met overbodige onzin aanschaffen. Daarnaast is barbecueën ook nog eens ontzettend luchtvervuilend.’

Kwaad kijkt hij me aan. ‘Wat ben jij een zeikwijf. Moet je ongesteld worden of zo?’

‘Zoek het maar uit met je barbecue, lul!’ Met de kar loop ik zo snel mogelijk weg, tot ik achter een bejaard echtpaar terechtkom dat wegversperrend door het gangpad sjokt. Ik voel een hand op mijn schouder en draai me om.

Met een puppyblik kijkt Kevin me aan. ‘Het spijt me. Ik hou van je, Floor.’ Hij kust me en ik zie de bejaarden naar ons glimlachen.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Beeld: Getty Images