Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Floor Faber #43: ‘Ik was zo zenuwachtig dat ik snakte naar een glas wijn’

Floor Faber #43: ‘Ik was zo zenuwachtig dat ik snakte naar een glas wijn’

Floor Faber #43: ‘Ik was zo zenuwachtig dat ik snakte naar een glas wijn’

Volgens mij mag Kevins moeder me niet. Gisteravond vroeg Patricia me te eten omdat ze nu wel eens kennis wilde maken ‘met de vrouw over wie mijn zoon steeds praat’.

Zondag 

Ik had een grote bos bloemen meegenomen, en die zette ze onmiddellijk in een emmer op de tafel in de tuin, omdat ze sinds de chemo’s niet meer goed tegen stuifmeel kan. ‘Had ik je moeten zeggen,’ verontschuldigde Kevin zich.

We gingen in de woonkamer zitten: leren witte banken met daarboven een Ikea-schilderij, rookglazen tafel, zijden bloemen, een gigantische tv. Ik was zo zenuwachtig dat ik snakte maar een glas wijn, maar Patricia serveerde zoete klopkoffie met een grote dot slagroom erop. Ze was zeker twintig kilo te zwaar en had een vrolijke bloemetjesjurk aan. Moest ik u of jij zeggen? ‘Hoe gaat het nu?’ 

‘Naar omstandigheden redelijk. De laatste behandelingen zitten erop en ik krijg zelfs weer wat haar. Over drie weken mag ik weer op controle komen.’

Begripvol knikte ik. ‘Dat wordt na verloop van tijd minder spannend. Mijn moeder had ook borstkanker en vlak na de behandeling waren de controles zwarte bladzijdes in haar agenda. Nu vertelt ze vaak niet eens meer dat ze naar het ziekenhuis is geweest.’

Patricia lachte. ‘Zegt dat iets over haar angst of over jullie relatie? Maar laten we het niet meer over die rotziekte hebben. Je wilt niet weten hoe vaak iemand vertelt dat hij een kennis hebben die het ook heeft gehad en er helemaal bovenop is gekomen. Doodvermoeiend en het slaat nergens op.  De ene kanker is de andere niet, net zoals het ene auto-ongeluk het andere niet is.’ 

‘Daar heeft u natuurlijk helemaal gelijk in.’ 

‘Zeg maar jij, hoor. Zoveel in leeftijd verschillen we nu ook weer niet.’
Vond ze me te oud voor Kevin? Hulpzoekend keek ik naar hem, maar hij stond op en liep naar de keuken met de lege koffiebekers. ‘Het is een goede jongen,’ zei ze toen hij de kamer uit was.  ‘Je bent toch wel serieus met hem? Hij heeft het afgelopen jaar genoeg voor zijn kiezen gehad.’ Ze keek me aan als een slang een muis. 

‘T- tuurlijk,’ stotterde ik, iets wat ik normaal nooit doe. Kon ze gedachten lezen? Zag ze aan me dat ik niet het langerelatietype ben en eigenlijk in therapie moet?    

Toen kwam Kevin weer binnen met -eindelijk- wijn en ik moest mijn best doen om mijn glas niet in een keer achterover te gieten. 

Lees ook
Floor Faber #42: ‘Moet ik sorry tegen Kevin zeggen?’

Maandag

Op de fiets naar mijn werk word ik overvallen door een gigantische stortbui. Geen boom in de buurt en natuurlijk heb ik geen regenpak bij me: daar ben ik veel te ijdel voor. Op kantoor ren ik meteen door naar de wc’s waar ik mezelf met papieren zakdoekjes probeer droog te deppen en daarna op mijn knieën onder de handdroger ga zitten. Veel helpt het niet, ik blijf eruitzien of ik uit een sloot ben opgedregd.

Wanneer ik met een zwaar rothumeur naar mijn afdeling loop, kom ik Kevin tegen. ‘Hé Miss Wetlook!’ zegt hij met pretogen. ‘Wat zie jij er lekker uit!’ Hij trekt me naar zich toe en kust me op mijn mond. Ik ruik zijn citrusachtige geur, proef zijn tandpastamond en voel me ineens weer superblij.