Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Floor Faber #41: ‘Duizend euro achteraan. Eenmaal andermaal, verkocht!’

Floor Faber #41: ‘Duizend euro achteraan. Eenmaal andermaal, verkocht!’

Floor Faber #41: ‘Duizend euro achteraan. Eenmaal andermaal, verkocht!’

Op het podium staat Kiki een dieptragisch lied te zingen in een taal die ik niet ken. Oekraïens? Dat zou goed kunnen, want ik ben hier op een benefiet voor Oekraïense vluchtelingen. Alles is weer perfect georganiseerd door Ageeth. Even verderop zie ik Midas staan en ik loop op hem af.

Zaterdag

‘Wat is Kiek weer goed, hè,’ zeg ik. ‘En hoe is het met jou?’

‘Goed, maar zullen we niet zo’n oppervlakkig prietpraat-gesprek beginnen? Daar krijg ik ontzettende jeuk van.’

‘Oké.’

Meteen weet ik niets meer te zeggen. Wanneer Kiek klaar is met haar optreden, klimt een man het podium op en hij zegt dat hij de stukken gaat veilen die kunstenaars beschikbaar hebben gesteld, de opbrengst gaat naar de vluchtelingen. Van tevoren heb ik  de werken bekeken en er is één schilderij bij dat ik graag wil hebben. Ik word zo blij als ik ernaar kijk. Het is heel kleurrijk en stelt twee mensen voor die in een tuin liggen. Tenminste dat denk ik, het is nogal blauw en vlekkerig.

Eerst zijn andere schilderijen aan de beurt die voor rond de tweehonderd euro weggaan. Een uitermate somber werkje van Midas brengt toch nog driehonderd euro op. En dan is mijn doek aan de beurt. Al snel is duidelijk dat een vrouw vooraan het ook graag wil hebben. De prijs loopt gestaag op tot de veilingmeester zegt: ‘950 geboden door de vrouw rechtsvoor. Iemand anders nog?’ Ik zie haar tevreden grijnzen en kan me niet beheersen.

Snel steek ik mijn hand op. ‘Duizend euro achteraan. Eenmaal andermaal, verkocht!’ Het publiek klapt en ik gloei even van geluk. Tot ik besef dat ik nog in het rood sta door mijn vakantie. Kan ik het niet teruggeven? Maar ik durf het niet te vragen. Wanneer ik het schilderij afreken, blijkt er ook nog BTW en opgeld bij te komen waardoor ik bijna 1500 euro moet pinnen en dat betekent dat ik de komende weken brood met smeerkaas eet. Als ik al iets eet. 

Zondag

Het schilderij is een stuk groter dan ik verwachtte. Enorm in feite. De hele muur achter mijn bank is nu schilderij en elke keer als ik de woonkamer inloop schrik ik er een beetje van.  Benieuwd wat Kevin ervan vindt. In eerste instantie ziet hij het niet, omdat we aan het zoenen zijn en hij daarbij zijn ogen dichthoudt. Wanneer we elkaar eindelijk loslaten, zegt hij: ‘What the fuck! Hoe kom je hieraan?’

‘Op een veiling gekocht. Vind je het mooi?’

Hij begint te lachen. ‘Zo stel ik me een migraineaanval voor. Wat heb je ervoor betaald?’

‘Behoorlijk wat.’’

‘Ja maar hoeveel? Driehonderd?’

‘Doe maar keer vijf.’

Hij laat zich op een stoel vallen. ‘Jij bent echt knettergek. Weet je wat je daar allemaal van kan doen? Dat is twee weken all inclusive vakantie met z’n tweetjes. Kun je het nog terugbrengen?’

‘Nee, het geld gaat naar een goed doel.’

‘Jezus.’ Hij knijpt zijn ogen samen. ‘Stelt het van die figuren uit Avatar voor?’ Geërgerd zeg ik: ‘Laat maar! Dat jij er niets van begrijpt komt gewoon omdat je een beetje beperkt bent door je saaie IT-brein.’ Die opmerking leidt tot zo’n nare ruzie dat hij nog geen kwartier later woedend mijn huis uit stormt. 

Floor Faber heeft het perfect voor elkaar: leuke vrienden, huisje met tuin, hond Fred en werk als chef bij een groot online platform. Alleen met de liefde wil het niet zo lukken. Zijn alle leuke mannen op? In Flair schrijft ze elke week over haar leven. Alle columns van Floor Faber lees je nu op flair.nl.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief