Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Floor Faber #38: ‘Toen hij zijn piemel tevoorschijn haalde, schrok ik me rot’

Floor Faber #38: ‘Toen hij zijn piemel tevoorschijn haalde, schrok ik me rot’

Floor Faber #38: ‘Toen hij zijn piemel tevoorschijn haalde, schrok ik me rot’

De laatste avond eten Anouk en ik in het eettentje met de gratis oranje fluoreserende likeur. Anouk heeft spareribs die druipen van het vet.  Salade voor mij, de zoveelste deze week omdat het aanbod vegetarische gerechten bij de Griek niet erg groot is.

Vrijdag 

Voor het eten hebben we op een terras een paar cocktails gedronken die er enorm inhakten. Als ik niet uitkijk, barst ik straks nog in een Guus Meeuwis-hit uit. Voor de vierde of vijfde keer hef ik mijn glas: ‘Wat een supervakantie.’

Ze tikt haar glas tegen het mijne. ‘Vond ik ook. Het enige wat tegenviel was het gehalte woest aantrekkelijke mannen op dit eiland.’ Ze laat haar blik over de andere gasten glijden: ‘Kijk eens wat hier zit: een pubergezin, een verliefd stelletje, een groepje wandellesbo’s en een bijna dood echtpaar. Daar kan ik toch niks mee!’

‘Vergeet je ober niet.’

Ze buigt zich naar voren. ‘Dat had ik je nog niet verteld, maar weet je hoe groot zijn piemel was.’  Ze houdt haar handen zo’n vijftig centimeter van elkaar. 

‘Niet!’  

‘Wél! Toen hij dat ding tevoorschijn haalde, schrok ik me rot. Ik dacht: die komt er mooi niet in. Gelukkig vond hij het geen probleem en was heel creatief. ’ Ze steekt haar tong uit of ze een slang is en daarvan krijgen we zo de slappe lach dat het bejaarde echtpaar verbaasd naar ons kijkt.

Later lopen we via het strand terug naar het hotel, terwijl we Kedengkedeng zingen. De zon gaat onder waardoor alles een wonderbaarlijk mooie roze gloed krijgt. Ik geef haar een arm en zeg: ‘Ik ben zo blij dat jij mijn vriendin bent. Anouk, I love you.’

‘I love you too, Floor!’ We geven elkaar een hug tot ik roep: ‘Tuuttuut!’  

Lees ook
Floor Faber #37: ‘Het voelt zo lullig om Anouk in de steek te laten’

Zaterdag 

Vanaf Schiphol rijd ik meteen door naar mijn vader om mijn hond op te halen. Fred is zo blij dat ik er weer ben dat hij dat eerst rondjes door de kamer en daarna in me probeert te klimmen. Wanneer ik op de grond zit zodat ik hem kan aaien, zegt mijn vader: ‘Je zou het nu niet zeggen, maar ik had de indruk dat je hond het hier best naar zijn zin heeft gehad. Elke avond lag hij op de bank tussen Fien en mij op zijn rug te slapen.’

‘Hij is gewoon een hystericus.’ We drinken koffie, mijn vader verzamelt Freds spulletjes en dan rijden we naar huis. Daar besnuffelt hij alles en vervolgens gaat hij in zijn mand liggen snurken. Ik maak een foto en stuur die aan Kevin. ‘We zijn weer thuis.’  

‘Zal ik langskomen?’

‘Wanneer?’

‘Nu?’ 

Ik denk aan mijn koffer vol vieze was, mijn vliegtuighaar, dat ik bijna niets te eten of te drinken in huis heb en niet zeker weet wat ik voor hem voel. ‘Is goed,’ app ik dan.

Snel poets ik mijn tanden, ik was mijn kruis, trek een schoon t-shirt aan en dan gaat de bel. Mijn hart bonst bijna mijn borstkas uit wanneer ik opendoe. Eerste gedachte: wat heeft hij een stom jack aan. Tweede: die lach! Daarna denk ik niet meer maar voel ik alleen nog maar: zijn tong in mijn mond, zijn stijve tegen mijn dijen, het bloed dat door mijn aderen racet.    

Floor Faber heeft het perfect voor elkaar: leuke vrienden, huisje met tuin, hond Fred en werk als chef bij een groot online platform. Alleen met de liefde wil het niet zo lukken. Zijn alle leuke mannen op? In Flair schrijft ze elke week over haar leven. Alle columns van Floor Faber lees je nu op flair.nl.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief