Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Floor Faber #32: ‘Wil ik blij zijn in een bikini dan zal ik niets meer zomaar in mijn mond stoppen, verdomme’

Floor Faber #32: ‘Wil ik blij zijn in een bikini dan zal ik niets meer zomaar in mijn mond stoppen, verdomme’

Floor Faber #32: ‘Wil ik blij zijn in een bikini dan zal ik niets meer zomaar in mijn mond stoppen, verdomme’

“Een kopje lindebloesemthee?” vraagt mijn therapeut. “Doe maar een glas water,” zeg ik. Ik vouw mijn armen voor mijn borst en kijk toe hoe ze thee zet. Rare broek heeft ze vandaag aan: een grijs geval waar ze geen kont in lijkt te hebben. Hoe staat het eigenlijk met mijn achterste? 

Woensdag

Eigenlijk zou ik weer naar de sportschool moeten. Ik kan natuurlijk ook bij elke gelegenheid een squat of lunge maken. Papiertje oprapen? Squat. Fred aangespen? Lunge. En vervolgens een stukje met hem rennen. Ze bekijkt haar aantekeningen erbij en humt wat. “Vorige keer eindigden we met patronen in je relaties”, zegt ze. “Heb je daar nog verder over nagedacht?” Weifelend schud ik mijn hoofd.

“Dan beginnen we daarmee. Wat verwacht je eigenlijk van een man?” “Gewoon gezelligheid,” zeg ik, “en dat je betrokken bij elkaar bent en het fijn vindt om bij elkaar te zijn. Eigenlijk als een goede vriend maar dan met seks.” “Grappig dat je dat zegt,” antwoordt ze, “want uit alles wat je tot nu toe aan me hebt verteld blijkt dat je afhaakt zodra een man aardig voor je is.” “Dat is helemaal niet waar!” roep ik uit.

Maar als ze dan vraagt of ik een voorbeeld kan geven kom ik er niet uit. We praten door en ik kijk steeds naar de klok die achter haar hangt. Hoe lang moeten we nog voordat de sessie voorbij is? Tegen het einde ben ik gevloerd. Door haar uilenbril knikt ze me toe. “Misschien voelt het niet zo, maar we maken echt vorderingen. Volgende week zelfde tijd?” Ik knik, ook al heb ik er helemaal geen zin in.

Lees ook
Floor Faber #31: ‘Ik kan best tijdelijk onderdak bieden aan een gevluchte Oekraïner, dan zet ik een bed in mijn werkkamer’

Vrijdag

Deze sportschool heeft een totaal andere vibe dan Amsterdam. Daar had ik les tussen de hardbodies, nu sta ik tussen dames op leeftijd die met elkaar kletsen of het een verjaardag betreft. Stom dat ik me heb blindgestaard op de mooie inrichting van deze sportschool, het is hier eerder een bejaardensoos. Hopelijk kan ik me zonder veel moeite uitschrijven en mijn geld terugkrijgen. De lerares komt binnen en zet de muziek aan. Natuurlijk, discoklassiekers. Wedden dat Abba straks voorbijkomt?

“Kom aan, ladies!” schreeuwt ze. “Laat zien wat jullie waard zijn!” Yeah right, denk ik. Tot mijn verbazing is het een pittige les, een behoorlijk zware zelfs. Het lullige is dat ik de dames maar net kan bij houden. Zonder moeite drukken ze zich twintig keer op en wanneer mijn hart in mijn oren klopt van de lunges, doen zij er met gemak nog vijftien.

Na afloop ga ik naar de juf. “Heb ik nou totaal geen conditie of zijn die vrouwen superwomen?” Lachend kijkt ze me aan. “Allebei een beetje, denk ik. Dit clubje komt drie à vier keer per week sporten, maar ik denk ook dat jij meer beweging kunt gebruiken.” Thuis bekijk ik mijn naakte lichaam van alle kanten in de spiegel. Afgelopen winter lijken mijn billen platter te zijn geworden en mijn buik dikker, de borsten lijken ook groter. Wil ik met dit lichaam blij in een bikini dan zal ik keihard moeten trainen en niets meer zomaar in mijn mond stoppen. Verdomme.

Floor Faber – het nichtje van Kiki – heeft het perfect voor elkaar: leuke vrienden, huisje met tuin, hond Fred en werk als chef bij een groot online platform. Alleen met de liefde wil het niet zo lukken. Zijn alle leuke mannen op? In Flair schrijft ze elke week over haar leven. Alle columns van Floor Faber lees je nu op flair.nl.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief