Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Eva in therapie: ‘Ik was te jong om te snappen wat de dood is, oud genoeg om te voelen dat het te vroeg was’

Eva in therapie: ‘Ik was te jong om te snappen wat de dood is, oud genoeg om te voelen dat het te vroeg was’

Eva in therapie: ‘Ik was te jong om te snappen wat de dood is, oud genoeg om te voelen dat het te vroeg was’

Eva Breda (24) is journalist, podcastmaker én cliënt. In haar nieuwste podcast Komt Een Meid Bij De Psych probeert ze de drempel naar psychische hulp te verlagen door zelf in therapie te gaan. Iedere week bespreekt ze haar therapie in een column.

Wat ik wel nog weet, is dat het koud was buiten. Kouder dan nu. Maar de bomen waren even kaal. Wat ik ook nog weet is dat het december was. Dat ik net een Betty Spaghetti-pop van Sinterklaas had gekregen. Dat het een leuke avond had moeten zijn. Verder herinner ik me bijna niets van de avond dat mijn vader een einde aan zijn leven wilde maken. Of ik huilde, of hij huilde. Of ik hem tegenhield of een afscheidskus gaf. Of hij heel dronken was, of gewoon wanhopig. Of hij het echt wilde, of niet.

Ik was 8. Veel te jong om te snappen wat de dood was. Oud genoeg om te voelen dat het daar te vroeg voor was. Het gebeurde niet die avond. De volgende dag speelden we samen met mijn nieuwe Betty Spaghetti-poppen. Er werd gepraat over de avond ervoor. Ik praatte niet mee. Het maakte me verdrietig. En huilen is niet leuk. Je hebt er niets aan. Dat hield ik mijn hele leven vol. Ik lachte hard, ik werkte hard. Ik zette Kwetsbaarheid ver bij mezelf vandaan en metselde een muur tussen ons in. Zij was niet langer welkom. Waarom zou je kwets-baar willen zijn? Onze evolutie heeft zich nou niet per se voltrokken rondom de mensen die zich het makkelijkst lieten raken. Wie wil overleven, moet sterk zijn.

Maar dan word je ouder, ontmoet je liefdes, vrienden. En praat wel eens iemand over zelfmoord, verslaving, vaders. Op onverwachtse momenten dendert er zomaar een kanonskogel door mijn muur. Keihard en pijnlijk. Je wordt ouder. En merkt dat het je niet lukt om je écht verbonden te voelen met anderen. Hoe erg mijn moeder, mijn vriend en mijn vrienden ook proberen tot me door te dringen. Het lukt me zelfs niet me verbonden te voelen met mezelf. Wie is die meid die zo hard overkomt en zich altijd zo overschreeuwt?

Ik word ouder. Mijn vader overlijdt door zijn turbulente levensstijl en ik merk dat hij met zijn dood ook alle herinneringen met zich meeneemt. Waarom kan ik me amper iets herinneren van onze 22 jaar samen? Oja, ik had Kwetsbaarheid met al haar bagage buiten gezet. Ik had therapie nodig om haar weer binnen te halen. Mijn psycholoog Dorianne Hoek leerde me dat dat niet in één keer hoeft. Dat je kunt beginnen met het kiezen van één iemand die je vertrouwt en met deze persoon kunt delen dat je wil oefenen met kwetsbaar zijn. Dat die persoon je kan helpen door af en toe te vragen hoe het écht gaat, of dat ene moeilijke onderwerp aan te snijden. Dat je een muur voorzichtig kan afbouwen, steen voor steen.

Het eerste gesprek over mijn vader was raar. Het tweede gesprek was ongemakkelijk. Het derde gesprek was moeilijk en het vierde gesprek was fijn. Op de plaats waar mijn muur stond, kwam een poort. Kwetsbaarheid denderde niet meer als een kanonskogel naar binnen, maar klopte aan en ik bepaalde zelf wanneer ik haar binnen liet. Kwetsbaarheid kwam binnen met haar koffers, klikte ze open en liet me zien wat ik buiten de deur hield. Die decemberavond. Mijn vaders manisch-depressieve buien. De keren dat hij op straat sliep, vermist was, dronken was. Veel tranen. Maar ineens waren daar ook weer de avonden dat we dansten op de salontafel. Zag ik weer zijn trotse blik als ik groente had gejat uit de moestuintjes – hij was nogal een rebel. Hoorde ik weer zijn keiharde schaterlach.

Fuck, dat doet pijn. Kwetsbaarheid is een open zenuw. Maar met die pijn, komt verdriet. Met dat verdriet komt gemis. Met dat gemis komt liefde. En met die liefde komt de verbondenheid die ik zocht. Met mijn vader, met mijn familie, met mijn vrienden en met mezelf. Ik heb de poort maar gauw weer dichtgedaan. Kwetsbaarheid mag blijven.