Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Eva in therapie: ‘Lieverd, drink even wat water en ga wandelen. Er gebeurt geen ramp’

Eva in therapie: ‘Lieverd, drink even wat water en ga wandelen. Er gebeurt geen ramp’

Eva in therapie: ‘Lieverd, drink even wat water en ga wandelen. Er gebeurt geen ramp’

Eva Breda (24) is journalist, podcastmaker én cliënt. In haar nieuwste podcast Komt Een Meid Bij De Psych probeert ze de drempel naar psychische hulp te verlagen door zelf in therapie te gaan. Iedere week bespreekt ze haar therapie in een column. Deze week: de derde sessie.

“Kom je lieverd? Ik heb gereserveerd om half 1.” Ongeduldig staat mijn vriend bij de voordeur. Sleutels in de hand, jas aan, zijn hiel onrustig tikkend op de drempel. “Ja!”, roep ik, terwijl ik nog haastig op mijn toetsenbord tik. Ik ben nog lang niet klaar. Na de afgelopen coronaweken ben ik desperate voor een middagje op het terras. Maar ik zit middenin een werkproject. En ik kan niet rustig genieten van een smeuïge burrata en een heater in mijn nek vóórdat ik klaar ben met mijn werk.

Ik zal het maar zeggen: ik ben een perfectionist. Niet zo’n perfectionist die alle sokken keurig op kleur sorteert. Was het maar zo’n feest. Ik ben het type perfectionist dat móét afmaken waar ze aan begint. Niet één koekje, maar de hele rol. Niet één uurtje werken, maar in één keer een opdracht waar 30 uur voor staat. Nachten doorhalen, misselijk van de slaap achter mijn laptop een deadline halen om me dan af te vragen wanneer ik voor het laatst heb gegeten. Honger, dorst, hoofdpijn. Maar. Het. Moet. Af. Dat werk.

Moeten, moeten, moeten. Als mijn generatie toch eens één ding af zou mogen leren, zou het toch wel die oneindige prestatiedrang zijn. We móéten fulltime werken, succes hebben, een mooi huis hebben (én deze kunnen betalen), mooie reizen maken én genoeg tijd over hebben voor hobby’s, vrienden en onszelf. Help?

Dat moeten blijkt in de derde therapiesessie ook mijn issue te zijn. “Ik sla mijn lunchpauze vaak over. Ik kan pas ontspannen als alles af is”, vertel ik mijn psycholoog Dorianne Hoek. “Ik weiger een broodje achter mijn laptop te eten. Ik vind dat ik dan niet goed genoeg ontspan.” “Dus, ontspannen móét ook op een bepaalde manier?”, vraagt ze me.

Een half uur pauze

Ik blijk schuldig aan toxische productiviteit. Je eist dan simpelweg zo veel van je eigen productiviteit, dat je jezelf in de weg zit. Je concentratieboog zo ver oprekken, dat het amper nog een boog is. Zo veel to do-lijstjes maken dat je amper nog weet waar je moet beginnen en uiteindelijk helemaal nérgens begint. Hoe productief ben je dan nog?

Minder moeten, daar mogen we allemaal wel eens mee experimenteren. Volgens Dorianne helpt het om eens op te schrijven wat je allemaal moet van jezelf, in allerlei categorieën: werk, sport, sociaal, uiterlijk, huishouden. Kijk dan eens naar dat lijstje. Wat levert het je op, wat kost het je? Blijkt dat je je perfectionisme iets meer wil loslaten, begin dan met een experiment. ‘Deze week ga ik eens twee sociale ‘moetjes’ wegstrepen.’ Maak na die week nog eens de balans op. Hoe beviel het?

Ook ik krijg in de derde therapiesessie zo’n experiment voorgeschoteld. Ik moet iedere dag op hetzelfde tijdstip mijn werk laten vallen en minimaal een half uur pauzeren. Die liefdevolle kant die we vorige week hebben leren kennen, mag haar werk gaan doen: ‘Lieverd, drink even wat water en ga wandelen. Er gebeurt geen ramp.”

Soms werk je effectiever door juist even níet effectief te zijn en gewoon, blijkt. Als ik eenmaal achter mijn laptop vandaan ben gesleurd en op het terras zit, verdwijnt mijn werkstress sneller dan de burrata op mijn bord. En eenmaal thuis rond ik met vernieuwde energie zo een opdracht af waar ik anders nog uren over had gedaan. Dat we 20% beter presteren na een goede pauze, klopt dus echt. En – je verwacht het niet – óók tijdens mijn lunchpauze bleef de wereld gewoon draaien.