Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Eva in therapie: ‘Ik durfde niets meer alleen. Ik belde zelfs mijn vriend als ik naar de wc moest’

Eva in therapie: ‘Ik durfde niets meer alleen. Ik belde zelfs mijn vriend als ik naar de wc moest’

Eva in therapie: ‘Ik durfde niets meer alleen. Ik belde zelfs mijn vriend als ik naar de wc moest’

Eva Breda (24) is journalist, podcastmaker én cliënt. In haar nieuwste podcast probeert ze namelijk de drempel naar psychische hulp te verlagen. Daarvoor gaat ze zelf in therapie voor haar angsten, stress en somberheid. Je kunt haar levensechte therapiesessies iedere dinsdag beluisteren in Komt Een Meid Bij De Psych. Iedere week schrijft ze een column waarin ze haar therapie bespreekt. Deze week: de tweede sessie.

Bij selfcare denk je waarschijnlijk automatisch aan een avond in een schuimend bad met een boek. Ook ik dacht lang dat dat selfcare was. Jezelf zo’n avondje gunnen. Even helemaal niets. Me, myself and I.

Volgens onderzoek spannen wij millennials de kroon als het om selfcare gaat. Maar sinds mijn therapie ben ik me gaan afvragen of dat wel klopt. Volgens mij heeft selfcare lang niet altijd te maken met alleen zijn. We zijn namelijk ook de strenge generatie die hoge eisen aan zichzelf stelt en hulp structureel afslaat. Hoe goed zorg je dan echt voor jezelf?

Dat we zo in elkaar zitten is niet gek. Hulp vragen is ons nooit aangeleerd. Van kinds af aan leren we juist alles zelf te doen. Lopen, fietsen, praten. Iedere stap wordt gevierd als een mijlpaal. Yes, je kunt het alleen! Als peuter schreeuwen we al ‘zelluf doen’ en het kind in mij schreeuwt dat nog steeds als iemand een helpende hand uitsteekt.

Juist daarom verbaast het me zo dat uit de tweede therapiesessie blijkt dat ik één ding helemaal niet goed zelf kan. En laat dat nou juist hetgeen zijn wat ik toch écht zelf moet doen: zelfliefde. Daar kom ik achter als mijn psycholoog Dorianne Hoek me vraagt wat ik tegen mezelf kan zeggen als ik bang ben. “Dat ik mijn angst beter los kan laten. Als er echt iets gebeurt, heb ik er toch niets aan”, is mijn antwoord. “Dus je zegt eigenlijk tegen jezelf dat je je niet moet aanstellen?”, kaatst Dorianne terug.

Ik durfde niets meer

Ze heeft gelijk. Jarenlang dacht ik dat ik mijn portie zelfliefde en zelfzorg wel te geven had, maar dat deed ik vooral in de basale bad-boek-vorm. Dat bange kind in mij kreeg altijd precies wat ze níet nodig had. In plaats van medeleven en een helpende hand heb ik haar altijd streng toegesproken over haar ‘kleuterangsten’ en gezegd dat ze die zelf op moest lossen, zonder hulp. Zorg je dan echt goed voor jezelf? Mijn angsten sudderden door, werden erger en op een gegeven moment durfde ik niets meer alleen. Ik belde zelfs mijn vriend op als ik alleen naar de wc moest. Ik had altijd iemand nodig om me veilig te voelen. Ik was er namelijk niet voor mezelf.

Hoog tijd om die strenge kant in mij opzij te zetten en op zoek te gaan naar die lieve kant in deze tweede sessie. De kant die mij geen schop onder mijn kont geeft, maar een dikke vette knuffel. Dat doen we met een visualisatie. Bij zo’n oefening visualiseer je een nare herinnering van vroeger en plaats je jezelf als volwassene in die situatie met als doel jezelf iets te geven wat je als kind vroeger miste. Ineens sta ik oog in oog met mijn ‘bange kind’. Hoe kan ik haar helpen? Wat heeft zij nodig? Gek genoeg blijkt dat helemaal niet veel te zijn. Een helpende hand en wat lieve woorden, that’s it. Wie had gedacht dat ik niet mijn strenge maar juist mijn allerzachtste kant nodig had om mijn mentale klachten te overwinnen?

Ik denk dat we die zachte kant in ons allemaal wel wat meer kunnen gebruiken. Maar hoe vind je die lieve persoon tussen al die hoge eisen en strenge stemmen in je? Ik vroeg het mijn psycholoog. “Zet een kinderfoto van jezelf neer en schrijf een brief aan dat kind”, vertelt ze. “Schrijf wat het heeft doorgemaakt, hoe het zich heeft gevoeld en sluit af met een liefdevolle boodschap.” Vaak zijn we een stuk milder naar het kind in ons dan naar onszelf nu. En met die lieve blik kom je er veel sneller achter wat je nodig hebt als je je rot voelt. Soms is dat rust nemen, soms een grens stellen en soms is dat hulp vragen, van jezelf of van een ander. Er zo zijn voor jezelf, is dat niet de ultieme vorm van selfcare? Probeer het maar eens. Dat voelt pas als een warm bad.