Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Eva Breda: ‘Het is de dag die je wist dat zou komen’

Eva Breda: ‘Het is de dag die je wist dat zou komen’

Eva Breda: ‘Het is de dag die je wist dat zou komen’

Het is de dag die je wist dat zou komen. De dag die ieder jaar komt. Op dezelfde dag, met dezelfde duur. Maar die toch altijd veel te plotseling verschijnt en veel te snel langs scheert. Het is de eerste dag van de zomer. De langste dag van het jaar. De dag waarvoor ik lééf. 

Het is tevens de dag waarop het tijd is om mijn 21-juni-obsessie weer eens goed onder de loep te nemen. Want die zit nogal diep. 365 dagen per jaar ben ik bezig met deze ene dag.

Ik rijg zonsopkomsten en -ondergangen aan elkaar, wachtend op die ene dag van het jaar waarop alle planeten precies op de juiste plek staan en ik maar liefst 16 uur en 48 minuten van die grote vuurbol boven ons kan genieten voordat deze de horizon weer passeert. Om vervolgens 364 dagen af te tellen tot wéér die ene dag.

Begin van de zomer

De cyclus begint eigenlijk op 22 juni, de dag ná de langste dag. Waar de zomer nog zowat aan het beginnen is en de meeste zonnebloemen nog niet eens uit hun knoppen zijn, zit mijn kop alweer bij het najaar. De langste dag is namelijk geweest en dat betekent dat de dagen vanaf dan alsmaar korter worden. Iedere zinderende zomeravond lever ik een paar minuutjes UV in en tel ik af naar donkere winterdagen waar ik nu al tegenop zie.

Hoe mensen van herfst en winter kunnen houden, is me nog altijd volslagen onduidelijk. Eén dag op een winderig strand banjeren, één kop warme choco, één foto van een roodbruine hersftboom en eentje van een besneeuwd landschap is voor mij voldoende van die twee seizoenen. Top dat af met één lange, vrije kerstweek en ik vind het helemaal mooi. 

Wie heeft bedacht dat onze planeet een kanteling van 23,5 graad heeft ten opzichte van de zon en we daarom seizoenen hebben, mag van mij een tikje tegen het poolgebied geven om de boel weer te stabiliseren.

Lees ook
Eva Breda: ‘Ben ik antisociaal of gewoon een saaie doos?’

Vandaag is het feest

Tot die tijd tel ik mezelf jaarlijks de hele zomer rond. Zeker wel genietend van de zonuren, maar moeizaam wegkijkend van dat donker aan het einde van de tunnel. 21 december. Met 7 uur en 41 minuten de kortste dag van het jaar en voor mij zowel een astronomisch dieptepunt als hoogtepunt. Want hoewel dit de dag is die ik het hele jaar verafschuw, is dit ook het dal en dat betekent: de komende maanden gaan we weer op naar de top. En terwijl de winter nog moet beginnen, begint in mijn hoofd het zonnetje langzaam te schijnen.

Het hele voorjaar verheug ik me op ieder zonuur, op de langer wordende dagen en op die ene dag waarop de zomer weer officieel losbreekt. Vandaag! Ik ga los! Korte rokjes, bikini onder de kleding, bloem in m’n haar, zwemmen in de Amstel terwijl ik Summer Jam gillend ten gehore breng, kan mij het schelen. Vandaag is het feest. Vanaf morgen pieker ik me wel weer de zon rond. 

Eva Breda (24) werkt voor Libelle, woont in Amsterdam en wijdt elke week een column aan iets waar ze haar hoofd over breekt.