Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Eva Breda: ‘We práten wel steeds meer over mental health maar het is tijd om daad bij het woord te voegen’

Eva Breda: ‘We práten wel steeds meer over mental health maar het is tijd om daad bij het woord te voegen’

Eva Breda: ‘We práten wel steeds meer over mental health maar het is tijd om daad bij het woord te voegen’

Eva Breda (24) is journalist, podcastmaker én cliënt. In haar nieuwste podcast probeert ze namelijk de drempel naar psychische hulp te verlagen door voor haar eigen mentale klachten in therapie te gaan. Je kunt haar levensechte therapiesessies iedere dinsdag beluisteren in Komt Een Meid Bij De Psych. Iedere week schrijft ze een column waarin ze haar therapie bespreekt. Deze week: het intakegesprek.

“Hoi ik ben Eva Breda. Journalist en je cliënt voor de komende maanden”, stamelde ik een paar maanden geleden tegen psycholoog Dorianne Hoek. Ik stapte haar praktijk binnen voor mijn intake-gesprek. Met rechts schudde ik haar hand, met links droeg ik een tas vol opname-apparatuur. Ik ging namelijk niet alleen in therapie, ik had besloten al mijn sessies op te nemen voor een podcast.

Wat bezielt iemand om dat te doen? Om te praten over je angsten, je stress, je verdriet en je gehele brein te laten ontrafelen voor het luisterend oor van heel Nederland? Geloof me, dat vroeg ik me ook af toen ik die eerste keer plaats nam voor mijn intakegesprek. Therapie is toch wel redelijk privé. Maar het was pure noodzaak.

In coronatijd zag ik om me heen het levende bewijs van wat de nieuwsmedia ons al vertelden: millennials gaan mentaal kapot door de lockdowns. Vrienden van me ontwikkelden depressies, angststoornissen, burn-outs en ook mijn klachten vierden hun hoogtijdagen. Maar als iemand therapie voorstelde? Nee joh. Therapie was niets voor ons. Onze klachten waren ‘niet ernstig genoeg’ voor therapie. Hulp vragen is falen. Wij millennials fixen het zelf wel.

En dat is precies wat ik de afgelopen zeventien jaar heb gedaan, dealen met mijn klachten en geen hulp zoeken. Ik doopte mezelf om tot ‘gewoon een angstig persoon’ en nam voor lief dat ik als volwassen vrouw al jaren niets meer alleen durfde. Ik sliep niet meer alleen, douchte niet meer alleen en als ik overdag naar de wc moest, belde ik mijn vriend op. “Hoi, ik moet plassen. Maar ik durf niet alleen.”

Dat moest eens klaar zijn. Die drempel naar de psych moest lager. En daarom ging ik in therapie voor mezelf en nam ik alles op voor anderen. Want we praten wel steeds meer over mental health (hoera!) maar moeten we niet eens de daad bij het woord voegen? Laten horen wat het inhoudt om psychische klachten te hebben? Laten horen hoe therapie eraan toe kan gaan (en dat het meevalt)? Laten horen dat je echt niet aan aan het randje van de afgrond hoeft te hangen om hulp in te schakelen?

Want zoals je in mijn intake kunt horen, hang ik daar nog lang niet. Ik ben alleen angstig en gestrest, net als meer dan de helft van de millennials, en wil daar iets aan doen omdat het mijn leven beperkt. In het intakegesprek neemt Dorianne me helemaal onder de loep en mijn rol als podcastmakende journalist laat ik los. Hier ben ik gewoon Eva en hier praat ik over mijn gevoel. Ik bespreek mijn angsten, mijn stress en mijn gepieker. Ik bespreek mijn verleden dat door de verslaving van mijn vader soms onvoorspelbaar was. En ik bespreek mijn therapiedoel: ik wil mijn vrijheid terug.

Zo. Dat lucht op. Ventileren wat je dwars zit is eigenlijk al therapie op zich. Waarom deed ik dit niet eerder? Zie daar de angst die we allemaal hebben: de angst voor het oordeel van anderen (‘wat een kleuterangsten heeft die meid’), de angst voor het oordeel van de therapeut (‘mijn klachten zijn vast niet ernstig genoeg’), de angst om een plekje in te nemen op die ellenlange wachtlijsten (‘er zijn mensen die dit veel harder nodig hebben’). En misschien ook wel gewoon de angst om ons eigen gevoel onder ogen te komen.

Toch is dat precies wat ik de komende weken ga doen. En iedere dinsdag kun je meeluisteren. Hopelijk geeft dat je het zetje dat je nodig hebt om ook hulp in te schakelen, bij zware maar ook bij milde klachten. En heb je nog iets meer bevestiging en motivatie nodig? Dat praat mijn psycholoog Dorianne je graag nog even in: “Het is juist raadzaam om op tijd hulp te vragen, zodat een mentale klacht zich niet verder ontwikkelt tot een mentale stoornis. Zoek hulp, meld je aan voor een intakegesprek en denk alvast na over je hulpvraag. Wat zou je dan anders voelen, denken en doen als de therapie effectief is? Het antwoord op deze vraag kan je richting geven en je motiveren. En als je het antwoord niet weet, is dat ook oké. Daar is therapie voor: je hoeft het niet alleen te doen.” En voel je je dan alsnog ‘raar’ dat je een psycholoog nodig hebt? Houd dan maar in gedachten wat Dorianne me vertelde tijdens ons intakegesprek: “Iedereen heeft wel eens een psycholoog nodig. Óók de psycholoog zelf.”