Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Eva Breda: ‘Toon is zijn familie, zijn benen en zijn geheugen kwijt, maar hij is nog zo kwiek als wat’

Eva Breda: ‘Toon is zijn familie, zijn benen en zijn geheugen kwijt, maar hij is nog zo kwiek als wat’

Eva Breda: ‘Toon is zijn familie, zijn benen en zijn geheugen kwijt, maar hij is nog zo kwiek als wat’

Geruisloos rol ik Toon voort. Zijn wielen pletten de gevallen bloesemblaadjes die de stoep bedekken. Ik houd van april. En ik houd van Toon. Sinds anderhalf jaar maken we een wekelijkse wandeling door het park. Of eigenlijk maak ik de wandeling en duw ik Toon voor me uit. Zo krijgt hij toch nog zijn portie buitenlucht sinds zijn beenamputaties hem dat hebben ontnomen. 

Toon is zijn familie, zijn benen en zijn geheugen kwijt, maar hij is nog zo kwiek als wat. Soms vergeet ik, net als hij, dat hij dementie heeft en voeren we heldere gesprekken. Dan vertelt hij me over de vogels die we zien – zijn grote passie – en herinnert hij zich ineens weer ieder detail. ‘Wist je dat je aan de snavel van een vogel kunt zien wat hij eet?’ zegt hij sprankelend terwijl hij naar een merel wijst. ‘Vogels met een korte, brede snavel eten zaden en pitten, en vogels met een lange, dunne snavel zijn insecteneters.’ 

Terwijl Toon de natuur om ons heen inademt, dwalen mijn gedachten af naar dingen die niet hier zijn. Naar net, naar straks. Naar to do’s, naar did do’s. Of eigenlijk ook didn’t do’s en dus nog steeds to do’s. Ik peins over alles behalve het hier en nu als Toon me uit mijn gedachten haalt: ‘Kijk eens hoe mooi die bloesems overlopen van kleur.’ Hij wijst naar drie bomen. ‘De witte is mijn lievelings.’ Ik lach en beaam en denk weer verder. Bloesems. April. Alweer bijna mei. Nog even en dan ga ik op reis. Ik moet niet vergeten een nieuwe reisverzekering af te sluiten. En heb ik nog een goede koffer?

Toon trekt me weer terug het moment in: ‘Ik waardeer het zo dat je er weer bent. Het is altijd zo leuk samen.’ Ik buig voorover en knijp in zijn hand. Voor Toon bestaat er geen net, geen straks, geen to do-lijst. Gisteren is hij vergeten, morgen maakt niet uit. Genieten doe je in het moment, voordat de dementie je herinneringen weer afneemt. 

Nog geen drie meter verderop wijst Toon naar dezelfde bloesems en kiest hij weer de witte boom als zijn favoriet. Een paar minuten later vertelt hij me weer sprankelend over de vogelsnavels. En vlak daarna trekt hij me weer uit mijn gepeins door me te bedanken dat ik met hem ben komen wandelen. ‘Het is altijd zo leuk samen.’ 

Ik heb in anderhalf jaar veel geleerd van Toon. Ik kan iedere vogel in Amsterdam herkennen aan zijn kleur, gekwetter en nu ook zijn snavel, ik herken alle bloesemsoorten en ken de routes van het park op mijn duimpje. Maar als ik nog één ding van Toon kan leren, dan is het wel om wat meer te genieten van het moment, al is het twee keer achter elkaar. 

Lees ook
Eva Breda: ‘Ik voel me schuldig naar iedereen die het minder goed heeft dan ik, maar ik weet dat het zinloos is’

‘Op Koningsdag kom ik weer langs’, zeg ik bij het afscheid. ‘Dan eten we een oranjetompouce in de zon.’ Toon lacht. En in zijn ogen zie ik dat hij wat ik zei, nu alweer aan het vergeten is. Even heb ik medelijden dat hij zich er niet zo op kan verheugen als ik. Maar dan sluit hij zijn ogen, pakt hij mijn hand en knijpt hij er zachtjes in. ‘Ik waardeer het zo dat je er weer was’, zegt Toon. ‘Het is altijd zo leuk samen.’ En zo staan we even, samen, hand in hand, hier en nu te genieten, tot het moment weer vervliegt.

Eva Breda (24) werkt voor Libelle, woont in Amsterdam en wijdt elke week een column aan iets waar ze haar hoofd over breekt.