Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Eva Breda: ‘Ik voel me schuldig naar iedereen die het minder goed heeft dan ik, maar ik weet dat het zinloos is’

Eva Breda: ‘Ik voel me schuldig naar iedereen die het minder goed heeft dan ik, maar ik weet dat het zinloos is’

Eva Breda: ‘Ik voel me schuldig naar iedereen die het minder goed heeft dan ik, maar ik weet dat het zinloos is’

Voor het eerst sinds jaren lig ik weer met een kruik in bed. Met joggingpak, sokken, deken en sprei erbij heb ik het net warm genoeg om in te slapen. Zoiets gebeurt bij mij pas als ik tegen een koortstemperatuur aan zit. Koude voeten is het ultieme non-recept voor een goede nachtrust. 

De laatste tijd zijn die koude voeten steeds vaker wel aan de orde. Het advies van de overheid om de cv niet hoger dan 19 graden te zetten, volg ik trouw op. Niet omdat ik zo’n volgzaam type ben, maar omdat ik háár zag op televisie: een vrouw, levend in armoede. Al jaren geen geld voor wat veel moeders zich wel kunnen permitteren: een keer een ijsje na een warme dag, een keer aardbeien bij het ontbijt, een keer naar de Efteling.

Het ging haar prima af, noem het minimalistisch leven. Maar de romantiek ervan verdween toen ze de huidige gasrekening gepresenteerd kreeg. Blauwbekkend kwam ze met haar gezin in het rood te staan. De verwarming mocht niet meer aan – 8 graden maximaal – waardoor moeder en kinderen hun versleten winterjassen nu ook binnen moesten dragen. 

In mij wordt het koud als ik haar zie. Wie dacht ik wel niet dat ik was om de verwarming op 21 graden te zetten? De decadentie! Gedreven door medelijden en schuldgevoel, draai ik de thermostaat omlaag.

Ook wij hadden vroeger thuis geen vetpot, maar nooit had ik het gevoel dat het me aan iets ontbrak. De sociale huurwoning van mijn moeder was gezellig, voelde als een geschenk. En iedere keer als mijn vader een nieuwe box van de voedselbank kreeg, voelde het als Kerstmis. Drinkyoghurt! Wat een luxe. Dat ik me na studies, stages, solliciteren, salaris en sparen steeds meer kan veroorloven, voelt als net zo’n groot cadeau.

Dat ik de kansen heb gekregen om te staan waar ik nu sta en me te veroorloven wat ik me nu veroorloof, eveneens. Een ijsje na een warme dag, aardbeien bij het ontbijt. Bij iedere hap ben ik me bewust van mijn geluk. Maar ook dan knaagt het: schuldgevoel. 

Lees ook
Eva Breda: ‘Jij, een angststoornis? Dat had ik nou nooit bij jou verwacht’

Ik voel me schuldig naar iedereen die het minder goed heeft dan ik. En ik weet dat het zinloos is. Dat die aardbeien niet bij hen thuis belanden, als ik ze laat staan. Dat die vrouw van televisie haar verwarming niet twee graden warmer kan zetten, omdat ik hem wat omlaag draai. Helaas valt privilege en geluk niet uit te wisselen. 

Schuldgevoel gaat de wereld niet verbeteren, maar een beetje nederigheid en bewustzijn van mijn gezegende leven kan geen kwaad. Een gascrisis voorkomen ook niet. En dus blijft de verwarming op 19 graden staan. Maar ik kan niet wachten tot het zomer wordt. Tot mijn verwarmingsprivilege wegsmelt en ik mijn schuldgevoelens in de vriezer kan zetten. En dat die vrouw op televisie haar winterjas uit kan doen. 

Eva Breda (24) werkt voor Libelle, woont in Amsterdam en wijdt elke week een column aan iets waar ze haar hoofd over breekt.