Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Eva Breda: ‘Ik voel me altijd te veel, maar tegelijkertijd te weinig om ruimte in te nemen’

Eva Breda: ‘Ik voel me altijd te veel, maar tegelijkertijd te weinig om ruimte in te nemen’

Eva Breda: ‘Ik voel me altijd te veel, maar tegelijkertijd te weinig om ruimte in te nemen’

Ik hang aan elkaar van slechte gewoontes, maar eentje daarvan begint mijn leven over te nemen. En dan heb ik het over: het zebrapadhupsje. 

Het zebrapadhupsje werkt zo: iedere keer als ik een zebrapad oversteek, wacht ik tot een naderende fietser me toestemming geeft om te gaan. Vervolgens steek ik de straat over terwijl de fietser en andere verkeersgebruikers afwachten op hun beurt. Ik steek over, wetend dat ik voorrang heb en totaal in mijn recht sta om op een normaal tempo te lopen.

Toch doe ik altijd hetzelfde: half rennend, op de tenen, schouders opgetrokken, snel oversteken, kleine sprongetjes en hupsjes makend terwijl ik verontschuldigend mijn hand opsteek naar de wachtende mensen. Alsof ik met mijn hele lichaam wil zeggen: sorry dat ik oversteek en jij moet wachten. Ik ben zo snel mogelijk uit je zicht. 

Lees ook
Eva Breda: ‘Ik besef dat ik met deze opmerkingen een verkeerd beeld geef van wat goed en fout is’

Onnodig ge-‘sorry’

Dat verontschuldigende gehups van mij leek geen groot probleem, tot ik me realiseerde dat het symbool staat voor ongeveer alles wat ik in het leven doe. Ik voel me altijd te veel, maar tegelijkertijd te weinig om ruimte in te nemen. Soms laat ik dat blijken met een verontschuldigend hupsje, vaak met onnodig ge-’sorry’-zeg.

‘Sorry voor mijn lange verhaal’, ‘sorry dat ik het niet red om boodschappen te doen en jij nu moet gaan’. Ik roep zelfs ‘sorry’ als ik een fietser in wil halen of als iemand tegen míj opbotst op straat.

Na wat research blijkt dit A, een vrouwending te zijn. En B, ergens wel logisch. Vroeger gebruikten we voor mijn sorry-situaties namelijk het woord ‘pardon’. Een woord waar minder verontschuldigende lading in zit. Door de jaren heen is dat ‘sorry’ geworden, waardoor we onnodig excuses maken voor dingen die we wél mogen doen of vragen.

Lees ook
Marije: ‘Waarom zeggen vrouwen toch zo vaak sorry over van alles en nog wat?’

Experiment

Daarom ben ik sinds kort een experiment gestart. In plaats van sorry zeg ik tegenwoordig dankjewel. Daarmee haal ik de negatieve lading van mijn eigen actie af en zet ik dat om in iets positiefs voor de ander. Na een paar ‘sorry, oeps, dankjewel’s, begint het te wennen en te werken. ‘Dankjewel dat je naar de supermarkt wilde gaan’, ‘dankjewel dat ik er langs mag’.

Ik kan steevast rekenen op een ‘graag gedaan’ of ‘geen probleem’. En sinds ik hoor dat het anderen geen moeite kost om mij ruimte te geven, durf ik die ook steeds vaker in te nemen. 

Nu wandel ik rechtop, rustig over het zebrapad heen, zonder te hupsen. Een simpel bedankje blijkt de sleutel tot wat ze noemen ‘living unapologetically’. Dus ook jij bedankt, dat je naar mijn verhaal wilde luisteren. 

Eva Breda (24) werkt voor Libelle, woont in Amsterdam en wijdt elke week een column aan iets waar ze haar hoofd over breekt.