Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Eva Breda: ‘Ik deed wat ik het beste doe als iemand me voor het blok zet: liegen’

Eva Breda: ‘Ik deed wat ik het beste doe als iemand me voor het blok zet: liegen’

Eva Breda: ‘Ik deed wat ik het beste doe als iemand me voor het blok zet: liegen’

Op de middelbare school was ik een spijbelaar eerste klas. Met name de gymlessen skipte ik graag, uit angst die ene les per ongeluk bij te wonen: de les van de piepjestest. Ken je hem nog?

De uithoudingstest waarbij je als een gek heen en weer moest rennen om voor de steeds snellere piep de andere kant van de gymzaal te bereiken. Ik haalde steevast een krappe voldoende, terwijl de rest van mijn klas zichzelf naar de tien holde.

Liegen

Toen ik na enkele weken afwezigheid mijn gymdocent in de wandelgangen tegenkwam, drukte ze me op het hart dat ik toch gauw naar de les moest komen, want zonder cijfer voor de piepjestest, zou ik het schooljaar niet halen. Ik deed wat ik het beste doe als iemand me voor het blok zet: liegen.

“Ik kan niet rennen vanwege een rugaandoening”, gooide ik eruit. “Wat voor rugaandoening?”, was haar terechte vraag. Ik had geen idee. Maar ik verzon iets met een scheve ruggengraat, iets met fysiotherapie en iets met moeilijke oefeningen. “Schrijf een verslag over je rugaandoening, met informatie van je fysiotherapie”, stelde mijn gymdocent meelevend voor. “Als je dat verslag haalt, voer ik dat cijfer in als cijfer voor de piepjestest.”

Lees ook
Eva Breda: ‘Wat vaker negatief denken geeft juist veerkracht’

Gelukkig is mijn moeder de beroerdste niet, en lag ook zij vaker spijbelend op de bank dan in het zwembad voor schoolzwemmen. Samen maakten we een verslag over scoliose. We hielden een heuse fotoshoot, waarin ik in sportoutfit zogenaamde ‘oefeningen van mijn fysiotherapeut’ voordeed. Het werd de eerste keer dat ik een mooi cijfer voor gym haalde.

Diepgewortelde hekel aan sporten

Dit zegt twee dingen over mij. Allereerst hoe makkelijk ik lieg. Maar daar hebben we het een andere keer nog wel eens over. Het is vooral een bewijs van mijn diepgewortelde hekel aan sporten. Een haat waarvan ik altijd dacht dat hij ooit wel over zou gaan. Ik dacht vroeger immers ook dat ik later alleen maar patat zou eten en iedere avond tot 12 uur op zou blijven. Nu wil ik precies wat ik vroeger haatte: veel groente en vroeg tukken. 

Maar met sporten zijn mijn gewoontes helaas niet automatisch gezonder geworden. Sterker nog, de body positivity-beweging is voor mij een heerlijk excuus gebleken om op de bank te blijven zitten als mijn lijf schreeuwt om een workout. 

Toch betaal ik maandelijks voor een sportabonnement waarbij ik voor een vast bedrag punten ontvang die ik kan inruilen voor allerhande sportlesjes. Nu er geen docent meer is om mij in de wandelgangen op mijn nummer te zetten, is deze financiële investering de enige stok achter de deur die ik nog heb om te bewegen. Tenminste, totdat ik er laatst achter kwam dat ik mijn sportpunten ook kan inzetten bij de lokale massagesalon. “Is er een lichaamsdeel waar je last van hebt? Dan focus ik daar extra op”, zei de masseur vorige week, toen ik voor de bijl ging. Ik wees met een pijnlijk gezicht naar mijn rug. “Daar graag.” 

Eva Breda (25) werkt voor Libelle, woont in Amsterdam en wijdt elke week een column aan iets waar ze haar hoofd over breekt. 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.