Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Eva Breda: ‘Ik betaal een godsvermogen om bij te komen van mijn eigen vakantiestress’

Eva Breda: ‘Ik betaal een godsvermogen om bij te komen van mijn eigen vakantiestress’

Eva Breda: ‘Ik betaal een godsvermogen om bij te komen van mijn eigen vakantiestress’

Het huis ligt bezaaid met hoopjes kleding, paspoorten, papieren en overal liggen lijstjes. Er wordt hier geen misdaad opgelost – ook niet gepleegd – maar deze crime scene is het bewijs dat ik met vakantie ga. Drie weken lang ruil ik mijn Nederlandse agenda om voor Mexicaans avontuur en mijn talloze to do’s voor to don’ts.

Stress-fiësta

Al gaat het nog wel even duren voordat ik daadwerkelijk niets to do heb, want de vakantievoorbereidingen zijn een heus stress-fiësta. Testen, checken, aanvragen, afwachten, ondertekenen, printen, invullen. Reizen post-corona is misschien nog wel moeilijker dan het oplossen van een cold case.

Dag honderden euro’s

Tel daar nog bij op dat ik al dagen een onverklaarbaar kriebeltje in mijn keel heb en je begrijpt dat ik alles behalve ontspannen mijn reis tegemoet ga. Horror-herinneringen aan een test afgelopen zomer, waarvan ik slechts 5 uur voor take-off een positieve uitslag kreeg, staan nog vers in mijn geheugen. Dag vakantie, dag honderden euro’s, hallo zweterige week in bed.

Dit keelkriebeltje zal ongetwijfeld een symptoom zijn van Stress PHPD (Pijntje Hier, Pijntje Daar – je kent het wel), maar dat maakt het niet minder a-relaxed. 

Lees ook
Eva Breda: ‘Dit is dé plek om te oefenen met zeggen: tot hier en niet verder’

Uitgebloeide bloemen en een rottende halve tomaat

Voor het geval ik dan toch gezond en wel in Mexico geraak, heb ik zes werkweken in de afgelopen drie gepropt zodat mijn laptop thuis kan blijven. Buiten de overuren die ik daarvoor draai, sta ik als nooit tevoren koelkasten en prullenbakken te schrobben, maak ik badkamers klinisch schoon, haal ik kastjes leeg en bedden af.

En terwijl ik me meestal begeef in de sfeervolle omgeving van uitgebloeide bloemen, een rottende halve tomaat in de koelkast en stofnesten in alle hoeken, slijt het huis straks zijn reinste dagen terwijl ik er níét ben, uit angst dat er ook maar ergens verrot voedsel, een bacteriebroeinest of schimmelbron suddert tijdens mijn afwezigheid.

Overpriced smoothies en taco’s

Ik vertrek straks uit een brandschoon, afgevinkt, opgeruimd leven om me totaal afgepeigerd op een ver strand te storten waar ik mijn verdiende geld uitgeef aan overpriced smoothies en taco’s. Ik heb gemiddeld vijf vakantiedagen nodig om uit de vertrekstress te komen en de laatste vijf dagen zal ik me ongetwijfeld bepantseren voor een vloedgolf aan mails bij terugkomst en een to do lijst die weer van voren af aan begint. 

Laat ik vooropstellen dat ik dankbaar ben dat ik met vakantie kán. Dat ik het me kan veroorloven en dat de wereld er een stukje beter bijzit dan een paar jaar geleden waardoor niemands veiligheid of gezondheid in het geding komt met mijn trip. Maar hoe paradoxaal is het dat ik een godsvermogen betaal om bij te komen van mijn eigen vakantiestress?

Een zee van drukte

Ik neem me voor om bij terugkomst iedere dag iets te doen dat voelt als vakantie, zodat mijn relaxte gevoel meer dan een drieweeks eilandje is in een zee van drukte. Dagelijks zal ik tijd maken voor dingen die voor mij voelen als vrijheid: ontbijten op het balkon, wandelen langs het water en zonsondergangen kijken aan zee. Dat is nog eens een leuk voornemen. Die kan op de to do lijst voor als ik weer terug ben.

Eva Breda (24) werkt voor Libelle, woont in Amsterdam en wijdt elke week een column aan iets waar ze haar hoofd over breekt.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.