Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Eva Breda: ‘Het is een uitdaging om gelukkig te zijn zonder eigen huis, zonder vast contract, maar mét studieschuld’

Eva Breda: ‘Het is een uitdaging om gelukkig te zijn zonder eigen huis, zonder vast contract, maar mét studieschuld’

Eva Breda: ‘Het is een uitdaging om gelukkig te zijn zonder eigen huis, zonder vast contract, maar mét studieschuld’

Eva Breda (24) is journalist, podcastmaker én cliënt. In haar podcast Komt Een Meid Bij De Psych probeert ze de drempel naar psychische hulp te verlagen door zelf in therapie te gaan. Iedere week bespreekt ze mental health in een column.

In de frisse voorjaarszon is het zij die mijn hart verwarmd. Patty. Op zoek naar een Amsterdams terras dat me veel te hip lijkt voor een 70-jarige dame in afritsbroek. ‘Ik loop wel even mee’, stel ik vriendelijk voor. En zo komt het dat ik met een onbekende dame langs de Amstel wandel en uiteindelijk – ‘ah, please, doe één drankje mee’ – op het terras beland. 

We praten over levens. Waar praat je anders over met een wildvreemde? Werk, woonplaats, wederhelft. Gepensioneerd en wel is deze Britse na een wild leven in Dordrecht beland met een Nederlandse man, vertelt Patty in het Creatief Nederlands met een knauwende ‘r’. Morgen vertrekt ze naar Griekenland, vertelt ze ook. Naar haar eigen huisje daar.

Het leven is heerlijk. Maar ze is jaloers op me. ‘In de bloei van je leven. Journalist. Een leven en carrière voor je. Young and beautiful,’ (Niet mijn woorden), ‘je doet er nog toe. Ik zou me ook nog wel eens relevant willen voelen’, verzucht Patty. Zij bestelt een chardonnay, ik een homemade lemonade met gember. Boomer en millennial waren nooit eerder zo makkelijk te onderscheiden. Als je niet meeluistert met het gesprek, tenminste.

Je relevant voelen. Is dat niet juist wat mijn generatie bezighoudt? Altijd maar online zijn, je successen delen op LinkedIn, een carrière najagen, impact willen maken. Ik word er af en toe best moe van, dat relevant zijn. Zet mij maar ergens op de hei in een boerderij met 10 kippen en 5 honden. Ga ik daar lekker irrelevant zitten wezen. ‘Wat je ook doet, als je maar gelukkig bent’, is Patty’s antwoord. Oeps, zei ik dat alles hardop? 

Na het afscheid – ‘Eva, you’re amazing. Dankjewel voor making me feel relevant. En kom volgende maand bij me langs in Greece. You’ll love it. Perfecte plek voor jou to feel irrelevant’ – peins ik de rest mijn wandeling vol. ‘Als je maar gelukkig bent.’ Het klinkt zo simpel. Maar heeft Patty me net niet het allermoeilijkste op aarde gevraagd?

Driekwart van de millennials heeft burn-outklachten. Gooi daar nog wat angststoornissen en somberheid bovenop en je hebt de generatie met de meeste mentale problemen. ‘Generatie gezanik’, vinden sommigen. Ben je niet gewoon een watje als je opgroeit in tijden van relatieve wereldvrede en welvaart, met ouders die écht niet langer willen dat je alleen maar binnen de lijntjes kleurt met een keurig gezin en een goede baan, maar die gewoon willen dat je ‘doet wat je wil, als je maar gelukkig wordt?’ 

Lees ook
Eva Breda: ‘Vaak help je iemand meer door minder te doen’

We denken altijd maar dat millennials zo gestresst zijn vanwege de hoge prestatiedruk. Maar ik begin dat te betwijfelen. De enige die ons prestatiedruk oplegt, zijn we volgens mij zelf. We móéten niet carrière maken, reizen, een gezin opbouwen, relevant zijn. We kúnnen het allemaal. Aan ons om de keuze te maken, als we maar gelukkig worden, kregen we van paps en mams mee.

Maar misschien ligt daar wel de grootste prestatiedruk. We moeten mentaal goed blijven presteren in een wereld met steeds minder zekerheden. Zonder eigen huis, zonder vast contract, maar mét studieschuld, pandemieën en pruttelende oorlogsdreiging. Gezanik of niet, het is best een uitdaging om te midden van dat alles gelukkig te worden. En dan nog een beetje relevant te blijven ook. Misschien koop ik toch maar dat ticket naar Griekenland. Dan ga ik daar een beetje irrelevant zitten zijn de komende tijd. Moet je eens opletten hoe gelukkig ik dan word.