Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Eva Breda: ‘De cancelcultuur bestaat niet voor de witte man’

Eva Breda: ‘De cancelcultuur bestaat niet voor de witte man’

Eva Breda: ‘De cancelcultuur bestaat niet voor de witte man’

Vandaag Inside mocht gister wederom haar comeback maken. Het zal je vast niet ontgaan zijn waarom de heren in eerste instantie van de buis waren. Maar aangezien Talpa het voorval alweer vergeten lijkt te zijn, een kleine opfrisser: drie weken geleden bekende Johan Derksen dat hij als twintiger een vrouw verkrachtte met een kaars (om dit even later te ontkennen), terwijl hij en zijn tafelgenoten daar smakelijk om lachten en onsmakelijk over grapten.

Van homohaat tot racistische opmerkingen

In de 21 jaar dat het programma bestaat, hebben de mannen van VI al een flink oeuvre aan kwetsende opmerkingen over minderheden op hun naam staan. Na de homohaat van Van der Gijp (“Voetbal is geen sport voor homo’s. Als je homo bent, dan ga je gewoon in een kapperszaak werken”) een clownesque en kwetsende imitatie van een trans vrouw (“Noem me vanaf nu Renate”), Derksens racistische opmerkingen richting Sylvana Simons (“Dat hysterische juffertje is zo trots als een aapje”) en de vergelijking van Akwasi Owusu Ansah met Zwarte Piet, is nu ook lachen om verkrachting aan het arsenaal toegevoegd. 

De arme mannen wenen over het moeten ‘inslikken van vijftien grappen per week’ en ten prooi vallen aan de ‘woke cancelcultuur’ en verschuilen zich keer op keer achter ‘kroegpraat’ en ‘verkeerd geïnterpreteerd’ in plaats van excuses. 

Sommige mensen hebben hun kansen verspeeld

Ik ben niet van de cancelcultuur. Niemand mag om één onhandig of kwetsend voorval permanent de mond gesnoerd worden. Iedereen verdient een tweede kans, soms een derde. Maar sommige mensen hebben die kansen allang verspeeld. ‘Je kunt tegenwoordig ook niets meer zeggen’, klinkt het vol zelfmedelijden uit de conservatieve hoek. ‘Vroeger wel.’ Maar als je te vergrijst bent om met je tijd mee te gaan, behoort jouw carrière misschien ook in het verleden.

Lees ook
Eva Breda: ‘Ik betaal een godsvermogen om bij te komen van mijn eigen vakantiestress’

Toch lijken witte mannen (nee, niet álle mannen) dat niet altijd te begrijpen. ‘Ik stap op’ krijgt sinds de toeslagenaffaire een heel andere betekenis voor de mensen uit Den Haag. John de Mol bewees dat hoge piefen bij de televisie hele wijde ruimtes tussen hun vingers hebben om doorheen te kijken. En de mannen van VI hebben de definitie van ‘ik kap’ ook voor de zoveelste keer opgerekt. 

De cancelcultuur bestaat niet voor de witte man

‘Johan derksen is niet gecanceld’, schreef historica Nadia Bouras op Twitter. ‘Johan Derksen is het ultieme bewijs dat de ‘cancelcultuur’ juist niet bestaat.’ In ieder geval niet voor de witte man. Voor wie deze wel bestaat, zijn de slachtoffers, gekwetsten, misbruikten, en ongehoorden wiens gevoel en stem voor de honderdste keer gecanceld wordt. 

Ik ben voor vrijheid van meningsuiting, kroegpraat, fouten maken en nieuwe kansen. Maar ik ben ertegen om daders en pijnverspreiders keer op keer een nieuw podium geven om slachtoffers te maken. Volgens John de Mol zet je dan gewoon een loketje neer voor die slachtoffers, en klaar. Dat maakte me boos, maar misschien ben ik het bij nader inzien wel met hem eens.

Ik roep bij deze graag een loketje in het leven. Niet één waar je je als slachtoffer moet melden, maar één waar vrouwen witte mannen kunnen aangeven die hun vele kansen verspeeld hebben en waarbij het misschien wel eens tijd wordt voor een enkeltje cancelcity. Een loketje waar hun stem wél gehoord wordt. 

Eva Breda (24) werkt voor Libelle, woont in Amsterdam en wijdt elke week een column aan iets waar ze haar hoofd over breekt.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.