Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Eva Breda: ‘De biologische klok laat zich niet emanciperen’

Eva Breda: ‘De biologische klok laat zich niet emanciperen’

Eva Breda: ‘De biologische klok laat zich niet emanciperen’

Ik ben 25 jaar geworden en dat betekent dat ik nu officieel dichter bij de 50 ben dan bij mijn geboorte. Let that sink in. Ik had er een paar dagen voor nodig. Nu ben ik absoluut geen verjaardagshater die bang is om oud te worden, maar ik ben wel een vrouw en daar ga je al. 

Naïve jaren

Natuurlijk is de biologische klok al een lang en breed besproken onderwerp, maar hoe kun je je herkennen in het verstrijken van de tijd als je de jouwe nog nooit hebt horen tikken? Sinds ik de 25 heb aangetikt, is dat anders. Ik realiseer me namelijk ineens dat ik nog 5 jaar heb voordat ik 30 word. En in naïeve jaren waarin ik de realiteit van het leven nog niet kende, nam ik me altijd voor dat ik dán wel kinderen zou willen.

Dat betekent dat ik voor die dirty thirty carrière moet maken, een studieschuld moet afbetalen, een goedgevulde spaarrekening moet opbouwen en een koophuis moet hebben. Tenminste, zo voelt het. Zonder dat alles een gezin stichten geeft me nu al stressuitslag. Maar kinderen uitstellen met het risico dat het allemaal een stuk langer gaat duren en ik mijn momentum mis ook. 

Het einde der (vruchtbare) tijden

Alle mannen om me heen willen ook carrières maken, studieschulden afbetalen, goedgevulde spaarrekeningen opbouwen en koophuizen hebben. Maar in tegenstelling tot mij hebben zij geen slaande pendule in zich die ze keer op keer herinnert dat het einde der (vruchtbare) tijden nadert. 

Als zelfbenoemd feminist vind ik emancipatie helemaal leuk en dat de norm van het fulltime werken en huishouden runnen is verschoven naar een taak voor beide seksen zie ik als een zegen. Maar de biologische klok laat zich niet emanciperen. Die tikt genadeloos door, alléén voor vrouwen en dat legt onnodig (of nodig?) veel druk op levensdoelen.

Lees ook
Eva Breda: ‘De cancelcultuur bestaat niet voor de witte man’

Misschien denk je nu: wat zeur je nou? Je bent pas 25. Maar voor mij voelt het alsof ik nu al knopen moet doorhakken die de komende 25 jaar van mijn leven zullen bepalen om te voorkomen dat ik kansen misloop. 

De realiteit is misschien ietwat genuanceerder dan mijn vrezen. Ik kan ook mét studieschuld en zonder enorme spaarrekening en koophuis een kind krijgen. Het saldo van mijn moederliefde staat ongetwijfeld in het groen. En die carrière na de peuterfase opbouwen, dat zie ik talloze powervrouwen gewoon voor elkaar boksen.

Dichter bij het einde dan de geboorte

Dus ja, alles kan. Maar ik ben een vrouw. Ik stel hoge eisen. Ik wil het leven op rolletjes en ook al wordt het je nou eenmaal nooit zo toegespeeld, het voelt alsof de wereld dat verwacht. En zelf zou ik het misschien ook best lekker vinden als alle hokjes al zijn afgevinkt voordat dat kind er komt. Al zou ik dat alles een stuk minder belangrijk vinden als ik mijn zaakje ook op mijn vijftigste nog ergens in kon hangen om kroost te creëren. 

Maar ik ben vrouw, en daar ga je al. Als wij 50 zijn, kan dat niet meer. Dan zijn we niet meer vruchtbaar, maar vooral dichter bij het einde dan bij onze geboorte. Maar daar hebben we het dan wel weer over. 

Eva Breda (25) werkt voor Libelle, woont in Amsterdam en wijdt elke week een column aan iets waar ze haar hoofd over breekt. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.