Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marleen: ‘Er zijn mamadagen geweest die ik vervloekte, dat ik bij het opstaan wenste dat ik weer in bed lag’

Marleen: ‘Er zijn mamadagen geweest die ik vervloekte, dat ik bij het opstaan wenste dat ik weer in bed lag’

Marleen: ‘Er zijn mamadagen geweest die ik vervloekte, dat ik bij het opstaan wenste dat ik weer in bed lag’

Woensdag is van ons. Zijn we vrij, is er tijd voor ‘wij’. Er is tijd om naar jou, lieve zoon te kijken. Even goed te kijken, wie je in die 8 maanden al bent geworden. En er is ook tijd om naar mezelf te kijken, wat voor moeder ik so far al ben geworden. Begrijp me niet verkeerd, er zijn mamadagen geweest die ik vervloekte, dat ik bij het opstaan al wenste dat het zeven uur ’s avonds was en ik weer in mijn bed lag.

Het is niet altijd zo zen geweest zoals ik hier beschrijf. Met een steen in mijn maag stond ik die dagen op. Nog voor de eerste koffie de bodem van mijn kopje bereikte, was ik al doodmoe. Ergens ook doodsbang. De oprechte angst en paniek die ik voelde bij de gedachte dat ik die dag verantwoordelijk was voor jou, een klein mensje dat niet wilde slapen en mij niet kon vertellen wat het nodig had. Kon ik het wel allemaal aan die dag? Zou ik het wel goed doen? Was ik wel goed genoeg? Ik vond zelf van niet. Dus was ik continu met mezelf in gevecht en met jou, mijn lief klein kereltje, die eigenlijk gewoon alleen zijn moeder nodig had en meer niet.

Mijn drang het allemaal goed te doen oversteeg alles. Mijn blik vertroebelde, ik kon niet zien dat wat ik deed al meer dan goed was. Het kon immers altijd beter? Een goede moeder had een goed slapend en een goed drinkend kind. Dat was je niet, dus wat zei dat dan over mij als moeder? Het rad van faalangst draaide eindeloos rond in mijn hoofd. 

We spoelen vooruit en het is opnieuw een woensdag, mamadag. We zijn acht maanden verder, ik ben weer een stapje verder. Ik sta op, heb enorme zin in de dag en als ik je kamer binnenkom heb jij er net zo’n zin in zie ik aan jouw grijns van oor tot oor. Met een plan de campagne in mijn hoofd schakel ik mijn #momlifemodus in voor de komende uren: vandaag mag ik alles en moet ik niks. Ik gun mezelf alles, ik gun mezelf de tijd vandaag met jou. 

Je slaapt weliswaar stukken beter, maar een onverwachts te kort middagdutje zorgt ervoor dat ik uit in de startblokken moet stappen om de ramen te zemen. Jij bent ‘aan’ dus sta ik ook weer aan en ik kruip bij je op het speelkleed. Ik ben er, maar ik voel vooral dat ik er wíl zijn. In het moment, met jou. Vandaag is namelijk een cadeautje, mamadag, dus we stappen uit het ritme. Vandaag mag je alles en gaan we samen op avontuur. 

Mijn ‘eerste weken als mama’ – ik zou nooit hebben gedacht dat ik op dit punt kon komen. Alles loslaten wat ik van mezelf moet, accepteren dat een lange dut er niet inzit en snel overgaan tot een plan B. Ik leef voor het eerst in het moment, ik leef bij de dag. Ik ben trots op mezelf. 

Lees ook
Marleen: ‘Dat een geboorte tot zoiets ellendigs als een familiebreuk kan leiden, daar kan ik met m’n hoofd niet bij’

Heb ik nog weleens paniek? Zeker, de angst komt in aanvallen en zijn soms behoorlijk pittig. Daar krijg ik professionele hulp bij, gelukkig, maar de stappen moet ik zelf zetten en dat lukt me. Met elke maand dat jij ouder bent, kom ik steeds verder. 

Terugkijkend heb ik al heel wat kilometers gemaakt. Ook in letterlijke zin, want op mamadag cruise ik met de kinderwagen door stad en land. Blauwe lucht boven me, mijn hoofd omhoog en stiekem ook weer uitkijkend naar zeven uur, wanneer mamadag weer me-time wordt. Hoe heerlijk mijn momenten met je zijn, een momentje voor mezelf is de kers op de taart na zo’n dag. 

Marleen (30) werkt voor Flair, is moeder van zoon Fynn en proeft van het prille ouderschap met man Tyron. Ze verloor op jonge leeftijd haar ouders en schrijft over rouwen en hoe het is om moeder te zijn zonder moeder.