Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Dagboek Merel: ‘Die meiden gaan hier elke avond stappen, ik vind het doodeng, maar ik gun het ze ook’

Dagboek Merel: ‘Die meiden gaan hier elke avond stappen, ik vind het doodeng, maar ik gun het ze ook’

Dagboek Merel: ‘Die meiden gaan hier elke avond stappen, ik vind het doodeng, maar ik gun het ze ook’

Merel Gerards is gescheiden van Bas, de vader van haar kinderen Teun en Puck. Ze heeft een relatie met Richard, van wie ze zwanger is, en werkt als leerkracht op een lagere school, waar ze de onverwacht overleden directeur vervangt.

Alsof dat allemaal nog niet hectisch genoeg is, is haar dementerende moeder in de ban van de helderziende Shanta, die overduidelijk een bedrieger is. Met hulp van journalist Jason wil Merel haar ontmaskeren.

Wat voorafging

Merel en Richard gaan met alle kinderen (plus Jims vriend Kees) naar het Griekse Kos.

Op vakantie naar Kos

We zitten in het haventje van Kos-stad. Het water klotst tegen de kade. De zon gaat bijna onder, maar het is nog steeds zalig warm. Ze hebben drie tafels aan elkaar moeten zetten voor ons grote samen-gestelde gezin (plus Kees). Ik neem een hap van mijn boterzachte vis en kijk gelukzalig en trots om me heen. Ik probeer elke seconde van deze ontspannen vakantie in me op te nemen. Richard, die naast me zit, buigt zich naar me toe en geeft me een kus op mijn wang. “Is het lekker, lieverd?” Ik knik.

“Mama, mag ik even naar de andere kant van het pleintje? Ze verkopen daar armbandjes. Die kosten maar vijftig cent en ik heb geld in mijn portemonnee.” Puck pakt haar roze glittertasje en maakt de rits open.

“Laten we straks met z’n allen gaan,” zeg ik. “In je eentje vind ik niet fijn, met al die scooters hier.”

“Máma,” verzucht ze rollend met haar ogen. “Ik ben acht. Ik let heus wel op. En je kunt me toch zien?”

“Ik ga wel met haar mee. Mag het dan wel, mam?” Teun werpt een beschermende blik op zijn zusje.

“Nou, vooruit. Maar ik wil jullie wel écht kunnen zien.”

“Pap, mogen wij een scooter huren?” Jim kijkt zijn vader smekend aan.

“Ben je gek? Je bent veertien.”

“Ik ben vijftien,” zegt Kees.

“Ook dat is veel te jong. Je moet hier volgens mij zelfs achttien zijn voor een scooter.”

Jula en Sterre knikken mismoedig. “Klopt,” zegt Jula terwijl ze een stuk komkommer aan haar vork prikt. “Wij kunnen er ook geen huren.”

“Maar dan kun jij die toch op jouw naam zetten, pap?” zegt Jim. Hij kijkt hoopvol en gaat rechtop zitten. “En dan rijden wij erop. We doen wel voorzichtig, hoor.”

“Nee Jim, echt niet.”

Jim kijkt Kees aan op een manier die exclusief voorbehouden is aan pubers: die fossielen van ouders verpesten werkelijk alles.

Lees ook
Dagboek Merel: ‘Ik weet dat het onzin is, maar Shanta zit nog steeds in mijn achterhoofd’

Oude stadje

Iets later lopen we met z’n allen door het oude stadje terug naar de minibus die we hebben gehuurd. Sterre en Jula lopen dicht tegen elkaar aan. Blijkbaar is er iets op Sterres telefoon heel grappig en interessant. Eigenlijk is het wel goed voor mij dat ik door Jula al een beetje word voorbereid op de puberteit van Teun en Puck, ook al is die gelukkig nog ver weg. Ik word door mijn nichtje en stiefdochter al langzaam getraind in loslaten. Die meiden gaan hier elke avond stappen. Ik vind het doodeng, maar ik gun het ze ook. Ik kan me nog goed herinneren hoe die vakanties voelen als je zeventien bent, dan wil je de hort op.

“Pap, mogen wij hier blijven en zelf later terugkomen?” vraagt Jim. “Die kermis ziet er chill uit.”

“Ik vind het goed, maar hoe komen jullie dan thuis?”

“Weet ik veel, een Uber?”

“Ik geloof niet dat ze hier Ubers hebben. Maar wel taxi’s. Van mij mag het, maar om halftwaalf terug in de villa.” Richard pakt zijn portemonnee uit zijn achterzak en geeft Jim twee briefjes van twintig, waar zijn beste vriend goedkeurend naar kijkt.

“Vind je dat niet wat vroeg?” vraagt Kees.

“Oké, twaalf uur. En houd je telefoon aan.”

“Mogen wij bij Jim en Kees blijven?” vraagt Teun.

“Nee schatje. Wij gaan hier een ander keer wel samen naartoe terug.”

“Oké. Morgen? Blijven jullie ook op de kermis, Jula?”

“Nee joh, wij moeten ons nog omkleden en zo.”

Ik lach. Als we weglopen van het pleintje, draai ik me nog een keer bezorgd om naar Jim. Loslaten, Merel.

Merel Gerards is leerkracht in groep 7/8 en is gescheiden van Bas. Ze heeft twee kinderen, Teun (10) en Puck (6). In Flair schrijft ze elke week over haar leven.
Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Beeld: Getty Images