Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Dagboek Merel: ‘De baby beweegt de laatste dagen minder, maar dat is vast omdat die groter wordt, toch?’

Dagboek Merel: ‘De baby beweegt de laatste dagen minder, maar dat is vast omdat die groter wordt, toch?’

Dagboek Merel: ‘De baby beweegt de laatste dagen minder, maar dat is vast omdat die groter wordt, toch?’

Merel Gerards is gescheiden van Bas, de vader van haar kinderen Teun en Puck. Ze heeft een relatie met Richard, van wie ze zwanger is, en werkt als leerkracht op een lagere school, waar ze de onverwacht overleden directeur vervangt.

Alsof dat allemaal nog niet hectisch genoeg is, is haar dementerende moeder in de ban van de helderziende Shanta, die overduidelijk een bedrieger is. Met hulp van journalist Jason wil Merel haar ontmaskeren.

Wat voorafging

Merel heeft nog steeds bedenkingen bij haar nieuwe collega Angela.

Het eindfeest

Ik sta op het schoolplein en kijk om me heen. Muziek schalt uit de grote box en kinderen verdringen zich bij het gigantische springkussen. Alleen bij de rodeostier is het nog drukker. Ik zie rode wangen en plakkerige haren en hoop maar dat ze allemaal genoeg drinken. Ach, niet mijn verantwoordelijkheid, hun ouders zijn er immers ook. Die staan in hun vaste kliekjes bij elkaar te lachen en te kletsen, vooral bij de bar.

Het is mijn eerste eindfeest op deze school, afgelopen twee jaar konden we het niet vieren vanwege corona en daarvoor werkte ik hier nog niet. Een eindfeest is altijd leuk. Iedereen leeft ernaartoe, het luidt het begin van een vakantie in waar iedereen naartoe krúípt.

Wat een schooljaar is dit geweest. Ik kijk vanachter mijn zonnebril naar het groepje mean girls – moeders, onder aanvoering van mijn grote vriendin Patricia, die het schoolplein regeren en er soms doelbewust op uit lijken te zijn om anderen te beschadigen. Het absolute dieptepunt van dit schooljaar op dit gebied was het feit dat ze het gerucht verspreidde dat mijn baby van schoolvader Floris was. Gelukkig kon ik dat heel snel de kop in drukken.

Afschuwelijk moment

Ik laat mijn blik over het schoolplein glijden en zie hoe Ramses een jongetje uit groep drie op de rodeostier tilt. Het is bijna niet meer voor te stellen dat hij en ik een serieuze relatie hebben gehad en eind vorig jaar nog een laatste keer met elkaar in bed zijn beland. Ik ben blij dat we inmiddels gewoon fijne collega’s zijn. Hij heeft me goed gesteund toen Sandra overleed. Niet alleen was hij er tijdens dat afschuwelijke moment in praktische zin, maar ook emotioneel gezien heb ik veel aan hem gehad.

Hoewel ik nog vaak terugdenk aan het ogenblik dat ze voor mijn ogen in elkaar zakte en het nog heel lang zal duren voordat ik dat beeld van mijn netvlies zal krijgen – als dat ooit gaat gebeuren – heeft Ramses ervoor gezorgd dat ik het mezelf niet meer kwalijk neem. Hij heeft me ervan overtuigd dat de afloop hetzelfde zou zijn geweest als ik op dat moment niet was bevroren.

Ik slik een brok in mijn keel weg. Het is nog steeds niet te bevatten dat Sandra er niet meer is; dat niet zij, maar ik straks een toespraak geef om het schooljaar af te sluiten. Een vrouw van vierenvijftig, zomaar uit het leven gerukt… Wie had aan het begin van dit jaar kunnen bedenken dat ik nu haar baan als directeur zou hebben?

Maar ja, wie had kunnen bedenken dat ik nu nog een keer zwanger zou zijn? Ik aai over mijn buik en voel me dankbaar voor het feit dat ik binnenkort nieuw leven op de wereld zet. De baby beweegt de laatste dagen wat minder, maar dat komt vast doordat hij of zij groter wordt. Toch?

Lees ook
Dagboek Merel: ‘Het is dat ik zwanger ben, anders had ik een flinke bel wijn voor mezelf ingeschonken’

Het begint al een beetje te schemeren als iedereen weg is en we de laatste dingen aan het opruimen zijn. Angela snelt naar me toe als ik drie gestapelde stoelen wil oppakken. “Dat doe ik wel,” zegt ze, terwijl zij ze van me overneemt. “Jij bent zwanger.”

Als ze terug naar buiten komt, valt me op dat Angela vaak om zich heen kijkt, alsof ze haar omgeving scant. Ze doet het zo onopvallend en snel dat het de meeste mensen ongetwijfeld ontgaat. Dat schichtige past niet bij haar, vooral omdat ze verder zo extravert is.

“Dank je,” zeg ik. “Het is inderdaad beter als ik niet te zwaar meer til. Ik vroeg me trouwens af of jij morgen op school kunt zijn als het verhuurbedrijf de statafels en stoelen komt ophalen. Ik heb een andere afspraak.”

Een nanoseconde lijkt ze te schrikken. “Is er verder dan helemaal niemand hier?” vraagt ze.

Merel Gerards is leerkracht in groep 7/8 en is gescheiden van Bas. Ze heeft twee kinderen, Teun (10) en Puck (6). In Flair schrijft ze elke week over haar leven.
Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Beeld: Getty Images