Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Bibi Breijman > Bibi: ‘Daar stond ik dan, met mijn driejarige puber, een dikke buik en 29 tassen’

Bibi: ‘Daar stond ik dan, met mijn driejarige puber, een dikke buik en 29 tassen’

Bibi: ‘Daar stond ik dan, met mijn driejarige puber, een dikke buik en 29 tassen’

Een tijdje geleden, we droegen nog mondkapjes. Ik moet zeggen dat ik dat eerst echt niet zo erg vond. Je gewoon even aan een tijdelijke regel houden: hoe moeilijk kon het zijn? Ik heb immers een paar jaar van mijn leven dagelijks met zo’n ding gelopen op mijn werk bij een orthodontist.

Asociale mondkapjes

Nooit een dag gemerkt dat ik er zuurstofgebrek of blijvende hersenschade aan heb overgehouden. Hoewel, nu ik er wat langer over nadenk… Of zo’n zweterig ding in verband met corona nou echt z’n werk deed liet ik aan de experts over, ik droeg er gewoon eentje als ik drukke plekken bezocht. Het enige wat mij wel opviel die laatste tijd was dat het leek of bepaalde mensen op straat met de dag asocialer gedrag leken te vertonen.

Wellicht omdat ze hun identiteit goed konden verbergen achter zo’n kap. Het werkte bijna als zo’n zwart balkje bij Opsporing Verzocht. Zo moest ik even de stad in met Teddy om een cadeautje te halen. Dat cadeautje liep natuurlijk weer uit de hand in tien tassen hormoonimpulsaankopen. “Mag ik ook een kapje op, mama?” vroeg Ted hoopvol. Nee, schat.” Ik was allang blij dat ik een verdwaalde verfrommelde mondkap voor mijzelf kon terugvinden onder de autostoel. Hij zag er vers uit verder, maar ik vergat ze steeds vaker mee te nemen of te kopen.

“Wil je lopen of in de wagen, Ted?” “Ik wil niet in de wagen, ik wil lopen, mama,” was het antwoord. Ik besloot toch de wagen uit te klappen en voelde dat het kind in m’n buik het daar ook niet mee eens was. Alsof  Ted nu al samenspande met haar broertje of zusje zei ze opstandig: “Nee, ik wil echt lopen!”

“Oké Ted, maar ik kan je niet dragen, dus je moet echt meewerken, goed?” “Ja mama,” zuchtte mijn driejarige puber en ik vouwde de wagen terug  in elkaar. Na een halfuur slenteren door het winkelcentrum had ik spijt dat ik de wagen niet had meegenomen.

“Kom op nou, Ted,” mopperde ik, maar in plaats van dat dit haar tempo aanwakkerde, ging ze demonstratief stilstaan. Geen beweging meer in te krijgen. Ik zuchtte, maar van de hete lucht die ik vanuit mijn mondkapje in m’n ogen blies, kreeg ik het nóg warmer. Ik zette al mijn tassen op de grond en sleurde de puber mee richting de liften die naar de parkeergarage gaan.

Lees ook
Bibi: ‘We gaan onverwacht richting de zon en ik ben helemaal door het dolle heen’

“Zo, jij moet nodig even naar bed, mevrouw,” vertelde ik haar terwijl ik op het knopje drukte. Er waren meerdere liften, vier om precies te zijn. Puber en ik stonden half in het midden te kijken welke lift als eerste zou arriveren. “Ik wilde op het knopje drukken, mama!”  begon puber opstandig te piepen. Ik besloot het te negeren, en daar klonk een belletje dat de meest linker lift ons had bereikt.

Precies op dat moment kwam er een stel aanlopen met hun mondkapjes tot net onder hun oogleden. Zodra de lift openging schoten ze snel voor mij de lift in. Voordat ik iets kon zeggen, drukten Bonnie & Clyde snel op het knopje om de liftdeur te sluiten. Daar stond ik dan, met mijn driejarige puber, een dikke buik en 29 tassen. Er ontsnapte hardop een verwensing uit mijn mond, terwijl ik de lift weer naar boven zag verdwijnen. Met alle tassen aan mijn arm keek ik wanhopig naar Ted, maar die riep enthousiast: “Mag ik nu wel op het knopje drukken, mama?”

Bibi Breijman (30) is influencer en zangeres. Ze is samen met zanger Waylon, met wie ze dochter Teddy (3) heeft. In Flair schrijft ze elke week over haar leven. Deze column van Bibi Breijman komt uit Flair 13-2022, nu in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier