Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Celebs > Pauline Wingelaar over verlies te vroeg geboren dochtertje: ‘Ik schrok zo erg, maar ik kon niet meer terug’

Pauline Wingelaar over verlies te vroeg geboren dochtertje: ‘Ik schrok zo erg, maar ik kon niet meer terug’

Pauline Wingelaar over verlies te vroeg geboren dochtertje: ‘Ik schrok zo erg, maar ik kon niet meer terug’

Een dochter zou het gezin van ‘Echte Gooische moeder’ Pauline Bisschop van Tuinen-Wingelaar (36) compleet maken. Helaas wordt Belle te vroeg geboren. Pauline bevalt met 22 weken en dochter Belle overlijdt binnen drie kwartier. Over deze gebeurtenis vertelt Pauline in LINDA.

Spannende weken

Tijdens de opnames van Echte Gooische Moeders loopt er ineens vruchtwater langs Paulines benen. Hierna volgen extreem spannende weken. Pauline moet meteen plat om een vroeggeboorte te voorkomen. “Ik dacht: het is heftig, maar ik hou dit vol tot ze 24 weken is. Dan komt het goed. Stronteigenwijs misschien, maar ik dacht: zolang ze in me zit blijft ze bij mij”, vertelt Pauline in LINDA.

Luisteren naar lichaam

Pauline ligt voor de zekerheid in het ziekenhuis. Op donderdag 30 september 2021 krijgt ze ineens krampen, dat is een dag voordat de baby 22 weken is. Ze is bang dat het weeën zijn, gaat naar de wc en besluit naar haar lichaam te luisteren. Ze vertelt aan LINDA dat ze voelde dat haar lichaam druk wilde zetten. Pauline houdt haar buik een klein beetje in en in een split second is Belle er al.

“Ik schrok zo erg. Maar ik kon niet meer terug. Ik heb haar billen vastgehouden, want die kwamen al een beetje naar buiten, en ben zo teruggewaggeld naar het bed. Even later kwam iedereen binnen: de artsen, de verpleegkundigen. ‘Laat je hand maar los’, zeiden ze, ‘laat maar los.’ Maar ik durfde het niet.”

Lees ook
Yuli verloor haar dochtertje van 3 maanden: ‘Ik heb na jaren therapie geaccepteerd dat het een ongeluk was en ik een goede moeder ben’

Genoeg is genoeg

Belle wordt op Paulines borst gelegd. Ze is heel klein, rood, bijna doorzichtig. Pauline vertelt dat ze prachtig was, dat ze niet huilde, maar wel bewoog. “Ik dacht van tevoren dat ik niet zou durven kijken, maar alles is anders op zo’n moment.”

Pauline wordt naar de operatiekamer gereden; de placenta laat niet los. Ze is er dus niet bij als dochtertje Belle drie kwartier later overlijdt. Nu, een halfjaar later, is het lachen en huilen tegelijk. Huilen om het verlies, maar ook lachen om wat ze wel heeft, legt Pauline uit. “De hele gebeurtenis is misschien wel goed geweest”, zegt Pauline aarzelend in LINDA. “Alsof Belle mij op de rem heeft doen trappen. Mij heeft geleerd dat genoeg genoeg is, morgen weer een dag.”

 Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Bron: LINDA | Beeld: BrunoPress